Menu

Πώς σώθηκε από την οικοπεδοποίηση το Δημοτικό Πάρκο Κατερίνης και άλλες ιστορίες

του Αντώνη Κάλφα

Από την σύγχρονη Κατερίνη έχει σχεδόν εξαφανιστεί η ιστορική και γεωγραφική εξέλιξη της πόλης, απουσιάζουν σχεδόν τα ξεχωριστά οικιστικά σύνολα (ο πυρήνας του ιστορικού συνοικισμού των Ευαγγελικών ευτυχώς σώζεται) και τα υψηλής αισθητικής κτήρια, αλλοιώθηκαν έννοιες όπως είναι η γειτονιά, χάθηκαν τα ίχνη της δημόσιας ζωής (χώροι συγκέντρωσης, διαλόγου και πηγή ζωής), κυριαρχεί το αυτοκίνητο ενώ  το  φυσικό περιβάλλον υποβαθμίζεται.

Επιπλέον, πενήντα περίπου χρόνια μετά την πτώση της δικτατορίας, ο κόσμος της τοπικής αυτοδιοίκησης, ιθύνοντες και κομματικοί παρατρεχάμενοι, δεν κατάφεραν να επιλύσουν κάποια βασικά ζητήματα της ανάπτυξης της πόλης: εννοώ τα αναγκαία σχολεία, για παράδειγμα, σε μια πόλη που αναπτύσσεται, και τις αναγκαίες πολιτιστικές υποδομές, στοιχεία απαραίτητα για μια σύγχρονη δημοκρατική λειτουργία του δημόσιου χώρου, ικανού να παρέχει αυτά που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε πρωταρχικά στοιχεία της ζωής του πολίτη.

Κι αυτά είναι: σχολικοί χώροι άνετοι και λειτουργικοί, βιβλιοθήκες και αρχεία, πολιτιστικές υποδομές (θέατρο, σκηνές για ομάδες μουσικές, δημοτική πινακοθήκη κλπ). Η καθυστέρηση αυτή για μια πόλη όπως η Κατερίνη είναι πραγματικά ανεξήγητη. Έχει όμως την ιστορική της αιτία όπως αποδεικνύει το κείμενο του παλαίμαχου δημοσιογράφου και άτυπου ιστορικού της πόλης μας Σάββα Κανταρτζή (1900-1985).

Ένα παράδειγμα του μεγέθους της αναλγησίας των διοικούντων είναι και η περίπτωση του Δημοτικού Πάρκου (το πώς σώθηκε διαβάστε το στο σπαρταριστό κείμενο του Σάββα Κανταρτζή). Αφού λοιπόν το πάρκο σώθηκε από τις ορέξεις των αστών προσφύγων στα μέσα της δεκαετίας του 1920, κατόπιν, εκεί γύρω στα 1970, η χούντα ελέω δικτατορίας, επέλεξε να χτίσει εκεί το 4ο Γυμνάσιο-Λύκειο, αφαιρώντας έτσι ένα σημαντικό τμήμα του αρχικού ιστορικού πάρκου. Εν συνεχεία, επεκτάθηκε όπως επεκτάθηκε και το κτήριο της Εκάβης, ενώ η δημιουργία του χρήσιμου κατά τα άλλα Ανοιχτού Θεάτρου έδωσε άλλη μια διάσταση τσιμεντοποίησης. στο κραταιό άλλοτε πάρκο. Παράλληλα, κάποια περίοδος, ο χώρος της Λέσχης Αξιωματικών, δόθηκε για κάτι σαν Πινακοθήκη αλλά και αυτό ναυάγησε αφού ο χώρος επελέγη για στήριξη της τρίτης ηλικίας.(οι δήμαρχοι ακυρώνουν μόνοι τους τις όποιες ιδέες τους χωρίς να μας εξηγούν τι διαμεσολάβησε αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Τέλος, ολίγα μέτρα κατέφαγε και ο πρόσφατος κόμβος προς δόξαν του τσιμέντου (ελπίζω να μην έχουμε και καμιά διάνοιξη δρόμου στο μέλλον…)

Κάποτε συζητήθηκε ακόμα και η μετατροπή σε σχολική μονάδα του χώρου του παλαιού νοσοκομείου! Δηλαδή σε λίγα χρόνια που θα χρειαστούμε ενδεχομένως και άλλη σχολική μονάδα (διότι τα υπερμεγέθη και  υπερφορτωμένα υπάρχοντα σχολεία του κέντρου δεν θα αντέξουν) θα επανακαταλάβουμε ότι απέμεινε από το πάρκο; Υποθέτω ότι οι αρμόδιοι και σχεδιασμό κάνουν και τις παιδαγωγικές παραμέτρους (λέμε τώρα…) παρακολουθούν: ένα σύγχρονο σχολείο δεν είναι μόνον χώροι για Επιτήρηση και Τιμωρία (για να θυμηθούμε τον Φουκώ)—δηλαδή  καγκελόφραχτα ντουβάρια για να στοιβάζονται οι μαθητές. Απαιτούνται χώροι για πρόσθετες ουσιαστικές λειτουργίες (σχολική βιβλιοθήκη, γυμναστήρια, χώροι αναψυχής των παιδιών, ευάερα κυλικεία, χώροι συνάντησης και δημιουργίας, αμφιθέατρα κλπ).

Η συγκέντρωση όλων των απαιτήσεων των κατοίκων στο κέντρο δεν ωφελεί ούτε τους κατοίκους πολίτες, ούτε τους νέους/μαθητές ούτε την παιδεία ενώ αποδυναμώνει έναν από τους ελάχιστους—για να μην πω τον μοναδικό—ελεύθερους χώρους που απέμεινε για τον απεγνωσμένο Κατερινιώτη. Για να αντιληφθούμε τι θα συνέβαινε αν νικούσαν οι αστοί του μεσοπολέμου ξαναδιαβάστε το ρεπορτάζ που ακολουθεί (ο τίτλος είναι δικός μου όπως και οι υπογραμμίσεις και προέρχονται από το βιβλίο του Σάββα Κανταρτζή Νίκη χωρίς ρομφαία. Η Δαμασκός του 2Οο αιώνα, Απομνημονεύματα, τόμος Ε΄, 1978).

ΤΟ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ

ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΠΕΔΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΚΟΥ

«Ολόκληρος ο αστικός συνοικισμός, πίσω από τη Νομαρχία, η περιοχή πέρα από το Γυμνάσιο Αρρένων, όπου είχε ιδρυθεί ο συνοικισμός χηρών, όπως και μια στενή περιοχή πίσω από την Δημοτική Αγορά, όπου βρισκόταν τότε  η Οικονομική Εφορία, ήταν ανταλλάξιμες οικοπεδικές εκτάσεις. Το 1927-28 στις εκτάσεις αυτές κτίστηκαν από το Κράτος ομοιόμορφες μικρές μονοκατοικίες, που διανεμήθηκαν με κλήρο σε αστούς πρόσφυγες. Αρχικά οι αστοί πρόσφυγες, με επικεφαλής το σωματείο τους, είχαν διεκδικήσει για τον συνοικισμό τους τον απέραντο χώρο όπου έγινε το Δημοτικό Πάρκο Κατερίνης. Μάλιστα, κατάφεραν ν' αποσπάσουν υπουργική έγκριση,  συγκέντρωσαν άμμο, ασβέστη και τσιμέντο και άρχισαν να βάλουν μπρος από την πλευρά της κεντρικής οδού (προέκταση Μεγάλου Αλεξάνδρου). Ξεσηκώθηκαν όμως οι οργανώσεις και οι κάτοικοι με επικεφαλής το Κοινοτικό Συμβούλιο Κατερίνης για να προλάβουν την ανεπανόρθωτη καταστροφή. Πυκνές μάζες λαού με μαύρες σημαίες κατάκλυσαν την περιοχή, απειλήθηκαν σοβαρά επεισόδια και τα έργα σταμάτησαν. Και τότε οι αρχές άλλαξαν την θέση για τον αστικό συνοικισμό.

 Αποφασιστικό ρόλο για να ματαιωθεί η οικοπεδοποίηση του χώρου έπαιξαν ο πρόεδρος της Κοινότητας Νικόλαος Κούλας, πατέρας του συμπολίτη δικηγόρου Θανάση Κούλα, ο αντιπρόεδρος Θανάσης Βασιλειάδης, που μεταπολεμικά έγινε βουλευτής, και ο πρόεδρος τότε των Εφέδρων πολεμιστών Δημητρός Κωτίκας, πρόεδρος του Συλλόγου Λιβαδιωτών Κατερίνης. Έτσι σώθηκε ο χώρος, που είχε κι' όλας προγραμματιστεί από το Κοινοτικό Συμβούλιο να γίνει πάρκο. Και με την βοήθεια όλων των κατοπινών Δημάρχων και Δημοτικών Συμβουλίων, έγινε ένα από τα καλύτερα πάρκα της Ελλάδας, σε ιδεώδη τοποθεσία, με φόντο απέναντι τον Όλυμπο και τα Πιέρια. Το πάρκο αυτό, που κινδύνεψε να οικοπεδοποιηθεί, σ' εποχή που υπήρχαν άφθονα κρατικά και ιδιωτικά οικόπεδα για την στέγαση των αστών προσφύγων, είναι το μοναδικό αξιοθέατο της Κατερίνης, το καμάρι του λαού της και ο πνεύμονας μιας πόλης, που σταθερά κυκλώνεται από μεγαθήριες τσιμεντένιες πολυκατοικίες.

 Τον χώρο αυτό, μια έκταση 60 στρέμματα, οι Τούρκοι τον είχαν για στρατιωτικές ασκήσεις. Όταν, με την προέλαση του ελληνικού στρατού, έφυγαν βιαστικά, εγκατέλειψαν έξω από τους στρατιώτες δύο κανόνια της εποχής, που στολίζουν τώρα, σαν ακριβά ιστορικά κειμήλια, την είσοδο του Δημοτικου Πάρκου και θυμίζουν την απελευθέρωση της Κατερίνης από τον βάρβαρο τούρκικο ζυγό στις 16 Οκτωβρίου 1912».

Bookmaker with best odds http://wbetting.co.uk review site.