Menu

Ο δαίμων του διαδικτύου |ο θρίαμβος του τίποτα

Σε αυτές τις εκλογές νίκησε η αποχή. Ένα τόσο μεγάλο ποσοστό πολιτών - σχεδόν οι μισοί που έχουν δικαίωμα ψήφου -  δεν προσήλθε στις κάλπες, είτε από άποψη, είτε από απαξίωση, από βαρεμάρα ή από αδυναμία μετακίνησης. Ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων φαίνεται πως απαξίωσε την πολιτική της διαχείρισης των μνημονίων και της λιτότητας, αλλά και τις αντιμνημονιακές φωνές που μετά από πέντε χρόνια φαίνεται πως έπαψαν να πείθουν.

Όπως δεν πείθει κανέναν και αυτή η θριαμβολογία ποδοσφαιρικού τύπου, όσων βγήκαν να πανηγυρίσουν για το ότι κέρδισε η συναίνεση με τον νεοφιλελευθερισμό, ότι κέρδισαν στην ουσία οι δανειστές που κατάφεραν να ευτελίσουν πολύ περισσότερο την πολιτική και τα πολιτικά κόμματα και να κυριαρχήσουν ως θέσφατο στον ίδιο τον πολιτικό διάλογο.

Γιατί είναι φανερό ότι σε αυτές τις εκλογές προσήλθαν να ψηφίσουν και πολλοί «μπαχαλάκηδες» και πάρα πολλοί ψήφισαν ξανά τιμωρητικά και αρκετοί ξαναψήφισαν του ναζί για να είναι για μια ακόμη φορά στη βουλή. Η δημοκρατία ξέπεσε για ακόμη μια φορά στον καναπέ, σε όσους απέχουν προτιμώντας να βρίζουν στο προστατευμένο περιβάλλον του σπιτιού τους και σε όσους βολεύονται ή αλλιώς δεν ξεβολεύονται.


Σε αυτές τις εκλογές έχασε η Αριστερά. Ξαναγέμισε με εκείνη την ψυχολογία της ήττας. Και κέρδισε η συναίνεση. Αυτή, όμως η συναίνεση με την αρνητική έννοια, που συμβιβάζεται αμαχητί, έτσι για να κυριαρχήσουν τα παλαιά συνθήματα με καινοφανή περιγράμματα.

Συνθήματα που έπεσαν με θόρυβο για να μην προλάβουν και ακουστούν οι φωνές απόγνωσης. Όπως, όταν μιλάς πολύ για αλληλεγγύη, ξεχνάς τον άνθρωπο που χρειάζεται να βοηθήσεις. Έτσι και τώρα, χορτάσαμε να ακούμε για σκληρή διαπραγμάτευση, για να ξεχάσουμε το ίδιο το αντικείμενο της διαπραγμάτευσης, που ήταν να σταματήσει η λιτότητα και τα μνημόνια. Και πάλι λιτότητα και μνημόνια έχουμε. Αλλά εμείς χορτάσαμε διαπραγμάτευση.


‘Όπως συμβαίνει και με την υπόθεση του Δημήτρη Καμμένου. Η συγκυβέρνηση χρησιμοποιώντας τον βουλευτή των ΑΝΕΛ ως αποδιοπομπαίο τράγο, ξεπλένει τις ρατσιστικές και μισαλλόδοξες φωνές των υπολοίπων οπαδών των θεωριών συνωμοσίας, που είναι γνωστές από χρόνια, ασχέτως αν κάνουν όλοι σαν να μην έχουν ιδέα. Και βέβαια, έτσι ξεχνά κανείς και τα μέτρα του μνημονίου, που αυτός ο στόχος ίσως είναι και ο πιο πολύτιμος.


Η έπαρση είναι το σύμπτωμα του κόμπλεξ κατωτερότητας

Αν η δημοσίευση είναι η ψυχή της δικαιοσύνης, τότε η δημόσια διαπόμπευση είναι η απαρχή του φασισμού

 

Bookmaker with best odds http://wbetting.co.uk review site.