Menu

Ο δαίμων του διαδικτύου | ήρωες με παντούφλες

Για ακόμη μια φορά γινόμαστε μάρτυρες ενός παράδοξου. Εκεί που μιλάμε για τους πρόσφυγες και την ανθρώπινη δυστυχία, χύνουμε και λίγα δάκρυα για  τον τουρισμό και ξανά από την αρχή. Είναι η πολλοστή φορά που μοιάζει να χάνουμε την ουσία και να κοιτάμε μόνο τα προσχήματα. Να βλέπουμε το δέντρο και να χάνουμε το δάσος. Να μας δείχνουν τον ήλιο και εμείς να κοιτάμε το δάχτυλο.

Σε αυτή την προσφυγική κρίση που χτύπησε την πόρτα της χώρας μας, όπως ήταν αναμενόμενο, υπάρχουν διαφορετικές αντιδράσεις. Υπάρχουν όσοι βοηθούν τους πρόσφυγες με την ψυχή τους, υπάρχουν και αυτοί που κοιτούν να χτίσουν το προφίλ τους – ενίοτε πολιτικό - πάνω στη δυστυχία του άλλου, άλλοι που στάζουν δηλητήριο και μίσος για να προστατεύσουν αυτό που νομίζουν ότι διακυβεύεται και υπάρχουν και αυτοί που «σφυρίζουν κλέφτικα».

Πίσω από τη λανθάνουσα διαμάχη μεταξύ μιας αποκρουστικής πολιτικής ορθότητας και ενός ανελέητου πογκρόμ ευαισθησίας, υπάρχει ο πραγματικός πόνος του ανθρώπου που ζει το προσωπικό του δράμα. Σε αυτούς τους ανθρώπους χωρίς πατρίδα, τους «ξένους» βγάζουμε τα απωθημένα μας, όσοι επιχειρούμε να εκμεταλλευτούμε πολιτικά το δράμα τους για λίγα λεπτά δημοσιότητας και όσοι αφήνουμε να φανούν τα συμπλέγματα που μας χρησιμεύουν ως άμυνα απέναντι στο άγνωστο.

Υπάρχουν αυτοί που δείχνουν την αλληλεγγύη τους χωρίς φανφάρες. Γιατί, κάποιες φορές, ο θόρυβος που κάνει κάποιος, είναι μεγαλύτερος από την πράξη του. Αυτό το έχουμε ξαναδεί! Σίγουρα, αυτό δεν σημαίνει ότι μειώνεται η ουσία μιας πράξης αλλά η αξία εκείνου που την κάνει.

Υπάρχουν εκείνοι που πάνω στον ανθρωπισμό χτίζουν πολιτικές καριέρες. Υπάρχουν άλλοι -  χειρότεροι -  που μετατρέπουν σε σύνθημα το μίσος, που πατούν πάνω στην ανασφάλεια και προτού καν ξεσπάσει ένα θέμα ξεκινούν να μιλούν για τον φόβο και προτού αισθανθεί κανείς αυτό το φόβο, μαθαίνει ότι πρέπει να φοβάται.

Και τι να πει κανείς για όσους την αδιαφορία τους τη βαφτίζουν ορθή πολιτική θέση και τον υφέρποντα ρατσισμό τους νηφάλια και σωστή αντιμετώπιση; Δεν υπάρχουν λόγια...

Και για τον ανθρώπινο πόνο, λοιπόν, ορισμένοι από εμάς συνηθίζουμε να μιλάμε περισσότερο από όσα πράττουμε. Όπως και στον τουρισμό, καλή ώρα, λέγαμε κάποτε για έναν σταρ πολιτικό παράγοντα, ότι πιο πολύ προβάλλεται ο υπουργός, παρά ο τουρισμός. Έτσι και στα δελτία τύπου των τουριστικών εκθέσεων ή των happening σε παλάτια, είναι φανερό ότι πιο πολύ προβάλλονται οι διοργανωτές, παρά ο ίδιος ο τουρισμός.

Έτσι γίνεται καμία φορά και με την αλληλεγγύη ή την φιλανθρωπία. Πιο πολύ προβάλλεται ο εθελοντής και ο ελεήμων, παρά το έργο του. Είναι και αυτό μια παραδοξότητα που πρέπει που και που να την ανέχεσαι.

Και εκεί που οι καθωσπρέπει κυρίες μαζεύονται και ανταγωνίζονται για το ποια θα φορέσει το καλύτερο φόρεμα στο χορό του συλλόγου ή του κόμματος, σε ένα λιγότερο αστραφτερό περιβάλλον υπάρχει κάποιος αφανής πολίτης που ξέρει πότε να νιώσει αλληλέγγυος, χωρίς μάρκετινγκ και ιδεολογικό περιτύλιγμα.

Bookmaker with best odds http://wbetting.co.uk review site.