Menu

Αναζητώντας τον κοινό τόπο μέσα από τη διαφορετικότητα της έκφρασης

Μετά από 36 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας το θέατρο Πήγασος συνεχίζει να ανεβάζει αξιόλογες παραστάσεις με επιλεγμένα έργα, δοκιμάζοντας διαρκώς νέες φόρμες και διευρύνοντας έτσι τα εκφραστικά μέσα των συνεργατών του.

Ο τοπικός μας θίασος έχει καταφέρει να συγκροτήσει μία δυνατή και συμπαγή ομάδα συνεργατών που ανεβάζουν το επίπεδο των παραγωγών σε μία μόνιμη και σταθερή σκηνή που αποτελεί σημείο αναφοράς του θεατρόφιλου κοινού της Πιερίας.

Ο εμπνευστής του θεάτρου Πήγασος, ηθοποιός και σκηνοθέτης Χάρης Αμανατίδης εκμυστηρεύεται στο e-pieria.gr τον τρόπο που λειτουργεί η θεατρική όμάδα, με ποιο τρόπο επιλέγονται και δουλεύονται τα έργα που ανεβαίνουν και πώς διαμορφώνεται το τελικό αισθητικό αποτέλεσμα.

Συνέντευξη στον Θέμη Κωτούλα

Φέτος ο Πήγασος κλείνει 36 χρόνια από την ίδρυσή του και τα τελευταία χρόνια λειτουργεί σταθερά στο δικό του χώρο.

Πράγματι, ο Πήγασος ξεκίνησε πριν από 36 χρόνια, όχι βέβαια με τη μορφή και με το σχήμα που έχει σήμερα. Πλέον διαθέτει έναν δικό του χώρο, κάτι που βοηθά στην καλύτερη λειτουργία του σχήματος.

Η μόνιμη στέγη συμβάλλει στην αισθητική αναβάθμιση του αποτελέσματος κάθε παραγωγής μας, ώστε να ασχοληθούμε πιο βαθιά με το αντικείμενο της υποκριτικής τέχνης. Συγχρόνως,  το κοινό έχει ένα σημείο αναφοράς, έναν χώρο που δεν παίζουμε μόνο εμείς,  αλλά γίνονται παρουσιάσεις βιβλίων, ανεβαίνουν θεατρικές παραστάσεις άλλων σχημάτων, γίνονται συζητήσεις πάνω στην τέχνη και σε γενικότερα ζητήματα προβληματισμού. Θέλουμε να είναι ένας χώρος ζωντανός στην πόλη.

Ποιο είναι το κριτήριο που ορίζει την επιτυχία ενός θιάσου και διασφαλίζει αυτή τη διαχρονική πορεία;

‘Ένας από τους στόχους μας είναι η δική μας ολοκλήρωση ως καλλιτέχνες και το ερευνητικό κομμάτι, ώστε κάθε φορά το αποτέλεσμα να έχει την υψηλή αισθητική που απαιτείται. Εξάλλου, το θέατρο δεν είναι κάτι το στατικό. Είναι η έρευνα που κάνεις, ώστε να δώσεις το δικό σου στίγμα ως σχήμα, τη δική σου έκφραση. Η έρευνα βοηθά τους συμμετέχοντες να διευρύνουν τα εκφραστικά τους μέσα και να ανακαλύψουν τον εαυτό τους και τον κόσμο γύρω από αυτούς.

Αυτή η διαδικασία εμβάθυνσης με αφορμή το κάθε έργο είναι η ουσία. Εκεί διευρύνουμε τα όρια των εκφραστικών μας μέσων και τη γνωστική μας ικανότητα. Με απλά λόγια, γινόμαστε πιο «σοφοί».  Πιστεύω ήταν ένα από τα στοιχεία που κράτησαν την ομάδα. Βέβαια, όλα αυτά προϋποθέτουν την εμπιστοσύνη ανάμεσά μας.

Σήμερα, η ομάδα του Πηγάσου έχει έναν σταθερό βασικό πυρήνα ο οποίος διαρκώς διευρύνεται με ανθρώπους που έχουν την ίδια θέληση και τις ίδιες ανησυχίες και μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία.

Πώς επιλέγετε τα έργα που παρουσιάζετε κατά τη διάρκεια της χρονιάς;

Το βασικό κριτήριο είναι το τί θέλουμε να πούμε, τί θέλουμε να θέσουμε προς συζήτηση στην κοινωνία. Επίσης, ένα ακόμη κριτήριο είναι αν ένα έργο μας δίνει τη δυνατότητα έρευνας πάνω στην υποκριτική τέχνη. Να μπορούμε να εφαρμόσουμε και άλλες μορφές έκφρασης και να περάσουμε σε άλλες φόρμες. Αυτό, αν μας το δίνει το έργο, είναι ένα πολύ σημαντικό κίνητρο.

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε ότι υπάρχουν εναλλαγές και στη σκηνοθεσία των έργων. Ο Γιώργος Μπαλιάκας ήδη έχει σκηνοθετήσει δύο παραγωγές, με μεγάλη επιτυχία.

Τα τελευταία δύο χρόνια το βάρος της σκηνοθεσίας πέφτει σε εμένα και στον Γιώργο Μπαλιάκα. Θεωρώ ότι οι προτάσεις του είναι το καινούριο στοιχείο στην αισθητική του σχήματός μας, κάτι που ήταν αναγκαίο στη διαρκή μας αναζήτηση.

Κατά διαστήματα είχαμε συναντηθεί και με άλλους σκηνοθέτες, τόσο ευκαιριακά όσο και σε βάθος δουλειάς για να πάρουμε γνώσεις. Όπως με τον Δημήτρη Σιακάρα, που πέραν της δικής του ευαισθησίας, μας μετέφερε και γνώσεις από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στον κόσμο, καθώς έχει συνεργαστεί μαζί τους στην πολύχρονη πορεία του.

Στη σκηνοθεσία έχουμε πετύχει μεγάλα βήματα, αλλά το ίδιο έχουμε πετύχει με τους ηθοποιούς. Ό,τι και να σκέφτεσαι εσύ, αυτός που θα το υλοποιήσει είναι ο ηθοποιός, ο οποίος πρέπει να έχει πάνω στη σκηνή ένα ικανοποιητικό αισθητικό αποτέλεσμα.

Παρατηρούμε ότι οι ηθοποιοί σε κάθε παράσταση παίζουν διαφορετικούς ρόλους…

Αυτό είναι ένα κρίσιμο σημείο. Γιατί κάτω από την πίεση πολλών εξωγενών παραγόντων, πολλές φορές ο ηθοποιός μπορεί εύκολα να καταφύγει σε αυτό που ονομάζουμε τη «μανιέρα» του. Αυτό που έχει πετύχει, να το επαναλάβει. Προσπαθούμε αυτό να το σπάσουμε και το πετυχαίνουμε σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό. Αλλάζοντας τις οπτικές γωνίες και πολύ περισσότερο αλλάζοντας τους ρόλους. Αυτό είναι κάτι που το θέλει η ομάδα.

Εξάλλου, θεωρώ ότι στην τέχνη του ηθοποιού η μεγαλύτερη απόλαυση είναι να ζεις τις πολλές ζωές μέσα από τους ρόλους που υποδύεσαι.

Όλη αυτή η ωρίμανση αγγίζει και τους άλλους τομείς. Όλοι οι συντελεστές, σκηνογράφοι, μουσικοί, φωτιστές κάνουν καθοριστικές παρεμβάσεις πάνω στην ίδια τη δομή της κάθε παράστασης. Έτσι, τα έργα μας είναι πολυσήμαντα. Δημιουργούνται από πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους και αποτελούν μία σύνθεση διαφορετικών απόψεων και προτάσεων.

Αυτή τη συνεργατική δουλειά,  τη διακρίναμε και στην τελευταία παράσταση «Με τα δόντια», ένα έργο με πολλές εναλλαγές και απαιτητικές ερμηνείες.

Ήταν πραγματικά δύσκολο να αναφερθείς σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας μέσα σε δύο ώρες και ταυτόχρονα να ασχοληθείς -  γιατί έτσι είναι γραμμένο το έργο - και με την ίδια την ουσία του θεάτρου. Της τέχνης γενικότερα. Να συνδέσεις δηλαδή, την πραγματικότητα με την τέχνη.

Μέσα από τις συνεχείς ανατροπές σε ερμηνευτικούς κώδικες ο συγγραφέας κατάφερε να το πετύχει. Αυτό ήταν το ερέθισμα για εμάς, ώστε να δοκιμαστούμε πάνω στις αλλεπάλληλες προκλήσεις του κειμένου.

Τους ρόλους τους προσέγγισε ο καθένας με αυτές τις ιδιαιτερότητες. Δηλαδή, από τη μία να υποστηρίξουμε συγκεκριμένες ερμηνευτικές φόρμες και την ίδια στιγμή να τις ανατρέψουμε.

Π.χ  η Άννα Γκούντα, που σήκωσε το βάρος της «κ. Ανθρώπου»,  περνούσε με πολύ μεγάλη επιτυχία από το υπερβολικό ανάλαφρο παίξιμο της πρώτης πράξης, στο βάρος της σοφίας που κατακτά η ανθρωπότητα με την πάροδο των αιώνων, που έχει ο χαρακτήρας στην τελευταία πράξη. Το ίδιο έκαναν η Χριστίνα Μπομπόλη με μεγάλη επιτυχία, η Σοφία Αγαθαγγελίδου, ο Λάζαρος Τζορμπατζίδης, η Θωμαή Σιούμη, η Πωλίνα Γώγου, ο Αντώνης Καρράς,  ο Διονύσης Ζαρώτης, η Όλγα Πανανάκου και η Μαρία Μπουκουβάλα. Και η Νατάσσα Ιωαννίδου που επιτρέψτε μου να πω ότι με τις μουσικές της προτάσεις συνέβαλε τα μέγιστα στο αποτέλεσμα της παράστασης.

Η παράσταση του Πήγασου στα Αρχαία Λείβηθρα...

Το νέο μας έργο «Όταν ο Πάνας συνάντησε το Μορφέα» ήταν μία πρόταση της Άννας Γκούντα. Η πρόταση είχε να κάνει με το παραμύθι ως κείμενο και πως μπορούμε να το κάνουμε παράσταση.

Όλη η ομάδα μπήκε στη διαδικασία της έρευνας, της αναζήτησης. Πέραν των «φιλολογικών» ιστορικών, λαογραφικών ζητημάτων, ερευνούμε την εκφορά του λόγου ως αφήγηση, τη συμπύκνωση της σωματικής έκφρασης, ώστε να μπορέσουμε να πετύχουμε το στόχο της παράστασης που δεν είναι άλλος από τη σύνδεση του παραμυθιού – ονείρου – ζωής.

Μια παράσταση που ανεβαίνει σε αυτό το καταπληκτικό τοπίο, στο αρχαιολογικό πάρκο Λειβήθρων, σε έναν χώρο που είναι φορτισμένος με μυθολογικά και «ονειρικά» στοιχεία, θεωρούμε ότι θα είναι ένα επιτυχημένο εγχείρημα.

Bookmaker with best odds http://wbetting.co.uk review site.