Menu

Βάδιση στις μύτες των ποδιών; Τι πρέπει να ξέρουμε

Γράφει o Χανδόλιας Κωνσταντίνος, Φυσικοθεραπευτής MSc-NDT, Υπ. Διδάκτωρ ΠΘ

Ένα αρκετά συχνό θέμα για το οποίο καλούμαστε να παρέμβουμε στα παιδιά, είναι η βάδιση στις μύτες των ποδιών. Τα παιδιά, συνήθως, κατακτούν την ανεξάρτητη βάδιση περίπου στην  ηλικία των 12- 15 μηνών. Καθώς εξασκούν την ισορροπία τους, δοκιμάζουν διάφορους τρόπους στήριξης και ένας από αυτούς είναι και η βάδιση στις μύτες των ποδιών. Μέχρι την ηλικία των 2 ετών, τα περισσότερα παιδιά, έχουν μάθει να περπατούν αρκετά σταθερά με όλο το πέλμα τους να είναι σε επαφή με το έδαφος.

Μερικά παιδιά όμως, μπορεί να συνεχίσουν να περπατούν στις μύτες των ποδιών σε αρκετά μεγάλο ποσοστό , όπως αποδεικνύουν έρευνες, της τάξης του 7-24%.  Μετά την ηλικία των 18 μηνών ένα παιδί που περπατά ως επί το πλείστον με αυτό τον τρόπο, θα πρέπει να αναφερθεί στον παιδίατρο που το παρακολουθεί και να εκτιμηθεί αν χρειάζεται περεταίρω διερεύνηση.

Ποιές είναι  οι πιθανές αιτίες ;

Ένας εκ γενετής σφικτός αχίλλειος τένοντας μπορεί να προκαλέσει μειωμένο εύρος στην ποδοκνημική, κάνοντας το παιδί να αισθάνεται πιο άνετα με την βάδιση στις μύτες των δακτύλων.

Αυξημένος μυϊκός τόνος (σπαστικότητα) μπορεί να οδηγήσει με την πάροδο του χρόνου σε ρικνωμένους μύες και να οδηγήσει τα παιδιά να περπατούν με αυτόν τον τρόπο. Η αύξηση του μυϊκού τόνου μπορεί να οφείλεται σε νευρομυϊκές διαταραχές ή παθήσεις του κεντρικού νευρικού συστήματος, όπως είναι η εγκεφαλική παράλυση.

Μια δυσλειτουργία στο αιθουσαίο σύστημα, μπορεί επίσης να οδηγήσει τα παιδιά να περπατούν στις μύτες των δακτύλων. Αυτό είναι ένα κοινό πρόβλημα στον αυτισμό και στα παιδιά με διαταραχές ισορροπίας. Το αιθουσαίο σύστημα δίνει ανατροφοδότηση στον εγκέφαλο σχετικά με το σώμα - την κίνηση και τη θέση του στο χώρο. Μια διαταραχή στην οπτική- αιθουσαία επεξεργασία μπορεί επίσης να προκαλέσει βάδιση στις μύτες των ποδιών. Μερικά παιδιά με κακή επεξεργασία των αισθητηριακών πληροφοριών από την όραση τους ή το αιθουσαίο σύστημα αισθάνονται πιο "ασφαλή" όταν περπατούν στις μύτες των ποδιών.

Όταν το παιδί δεν εμφανίζει κανένα από τα παραπάνω μυϊκούς, νευρομυϊκούς ή αισθητηριακούς λόγους για περπάτημα στις μύτες των ποδιών, λέγεται ότι είναι ιδιοπαθούς φύσης. Το παιδί αυτής της κατηγορίας, όταν στέκεται μπορεί να έχει όλο το πέλμα σε επαφή με το έδαφος και όταν του ζητηθεί μπορεί να βαδίζει με το όλο το πέλμα.

Αποτελεί πρόβλημα;

Όταν η βάδιση στις μύτες οφείλεται σε αναπτυξιακή καθυστέρηση, νευρομυϊκούς, αισθητηριακούς ή κεντρικής αιτιολογίας λόγους είναι απαραίτητη η διεπιστημονική αντιμετώπιση του αρχικού προβλήματος.

Όταν η βάδιση στις μύτες είναι ιδιοπαθούς αιτιολογίας, η παραμονή του προβλήματος προκαλεί ελάττωση της κινητικότητας της ποδοκνημικής, ρίκνωση αχίλλειου τένοντα και σταδιακή μόνιμη ιπποποδία, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί πρόβλημα σε διάφορες δραστηριότητες όπως δυσκολία με την τοποθέτηση των παπουτσιών, την στάση και την βάδιση με ολόκληρο το πέλμα, το βαθύ κάθισμα, την ισορροπία, την αναπήδηση στο ένα πόδι κ.α.

Όπως και να έχει ο παιδίατρος σας θα εκτιμήσει την σοβαρότητα της κατάστασης και θα σας παραπέμψει στον ειδικό που είναι απαραίτητο να παρέμβει.

Ποια είναι η συνήθης παρέμβαση;

Σε πρώτη φάση η παρέμβαση είναι συντηρητική. Περιλαμβάνει φυσικοθεραπευτική αντιμετώπιση, με ασκήσεις, διατάσεις, εκμάθηση στρατηγικής βάδισης,  εκτίμηση χρήσης ναρθήκων. Ο φυσικοθεραπευτής μπορεί να παρέμβει με ασκήσεις ιδιοδεκτικότητας, απτικής και αιθουσαίας επεξεργασίας, ισορροπίας και μεταφοράς βάρους , κινητικού ελέγχου. Παράλληλα μπορεί να οργανώσει τους γονείς σχετικά με ένα κατάλληλο πρόγραμμα παρέμβασης στο σπίτι και να τονίσει την αξία της συνεχούς υπενθύμισης της σωστής βάδισης. Σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να είναι απαραίτητη η παράλληλη παρέμβαση εργοθεραπευτή.

Ενδείξεις για χειρουργική παρέμβαση είναι:

  • Η αποτυχία της συντηρητικής παρέμβασης.
  • Ηλικία του παιδιού μεγαλύτερη των 5 χρόνων.
  • Οι μόνιμες μυϊκές ρικνώσεις.
  • Η μόνιμη ορθοστάτηση και βάδιση στις μύτες των ποδιών και η αδυναμία διόρθωσης.

Είναι βασικό λοιπόν, όταν εντοπίζουν οι γονείς την τάση του παιδιού τους για βάδιση στις μύτες των ποδιών να ζητείται η γνώμη του παιδιάτρου τους. Ο παιδίατρος βασιζόμενος στην παρακολούθηση της ανάπτυξης του παιδιού και στην κλινική του εκτίμηση, μπορεί να αξιολογήσει την βαρύτητα της κατάστασης και να κατευθύνει τους γονείς κατάλληλα για την καλύτερη δυνατή παρέμβαση.

Bookmaker with best odds http://wbetting.co.uk review site.