Menu

Σώμα και Δημιουργία

Γράφει η Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη

Το απόγευμα της 23ης Δεκεμβρίου, στο θέατρο Μω, στην Κατερίνη, ήρθε η διεθνής  χορεύτρια με διεθνείς περγαμηνές  Άντζελα Λαμπριανίδου για ένα σεμινάριο χορού και ενίσχυσης δημιουργικότητας που διοργανώθηκε από τις «Ετεροτροπίες», τις παράλληλες εκδηλώσεις τέχνης και πολιτισμού, και τον καλλιτεχνικό διευθυντή της, Γιάννη Ευθυμιάδη. Είναι η δεύτερη εκδήλωση που γίνεται από την ομάδα –μετά τον Γιώργο Μεράντζα που ξεκίνησε το φετινό κύκλο εκδηλώσεων. Ναι, κάτι διαφορετικό αρχίζει να γίνεται στη πόλη μας με πρόσωπα και πράγματα ασυνήθιστα και άγνωστα στους περισσότερους  συμπολίτες μας. Προσκλήθηκαν δημιουργοί όπως φωτογράφοι, τραγουδιστές, ηθοποιοί και όσοι είχαν ανάγκη να φέρουν στην επιφάνεια  μέσα από τη καθημερινότητα τους τα εγκλωβισμένα συναισθήματα τους που κρύβονται στο σώμα.

Όταν διάβασα ότι θα πραγματοποιηθεί  ένα τέτοιο  σεμινάριο δημιουργικότητας  μου κίνησε τη περιέργεια να το παρακολουθήσω γιατί μου φάνηκε κάτι πολύ φρέσκο, πρωτοποριακό πιστεύοντας ότι θα με βοηθήσει κι εμένα μόνο ακούγοντας το. Αρκούσε η περιέργεια.  Πώς γίνεται αναρωτήθηκα μέσα από τη κίνηση του χορού να ενισχύσεις τη δημιουργικότητα σου ; Δεν είχα ξανακούσει κάτι τέτοιο. Μέχρι εκείνη τη στιγμή πίστευα ότι ή είσαι δημιουργός ή δεν είσαι. Πώς γίνεται η κίνηση να σου φέρει αυτό το αποτέλεσμα; Υπήρχαν πολλές εκδηλώσεις στη πόλη εκείνη την ημέρα και ήθελα να  προλάβω τις περισσότερες. Ο χρόνος είναι πάντα μετρημένος τούτες τις μέρες. Αυτό το σεμινάριο όμως μου έδωσε πολλά. Αφορούσε και τους συγγραφείς που μπορεί να κάθονται μπροστά σε μια κόλλα χαρτί ή ένα υπολογιστή  γράφοντας τις σκέψεις τους μα οι ήρωες που «χτίζουν» κινούνται, ανασαίνουν, θυμώνουν, οργίζονται , κλαίνε και γελούν. Οι κινήσεις που τους βάζουν να κάνουν είναι όπως οι μαριονέτες που οι ίδιοι  κρατούν τα σχοινιά και  τις παίζουν,  τις δίνουν το βλέμμα που επιθυμούν, κινούν τα χέρια και τα πόδια. Τους δίνουν  τα συναισθήματα που θα εκφραστούν όταν οι ίδιοι θελήσουν. Τους έβλεπα τους ήρωες μου  ως αφημένα κορμιά πάνω στη σκηνή που έπαιρναν δύναμη, ενέργεια από αυτή. Η σκηνή ήταν τα σύνορα  της ύπαρξης τους. Πώς θα σταθούν και πώς θα παίρνουν τη δύναμη που τους χαρίζεται μέσα από τη γη.

Γνωρίζοντας την Άντζελα Λαμπριανίδου  αντικρίζεις  μια γυναίκα  που έχει κάνει πολλά στη ζωή της, που το χαμόγελο της σε αφοπλίζει κερδίζοντας σε  ενώ  η θετική αύρα της που ξεχειλίζει πάνω σου δείχνοντας  την έντονη προσωπικότητα της. Μια πολίτης του κόσμου που συγκεντρώνει πάνω της το μεσογειακό ταπεραμέντο λόγω  της ελληνικής καταγωγής της, τη πειθαρχία και την αφοσίωση του γερμανικού λαού στη δουλειά της, και τη σπιρτάδα του Ισπανικού λαού  αφού χρόνια τώρα μένει στην Ισπανία χάρη των σπουδών και της δουλειάς της. Μοιράζεται στην Ευρώπη σπάζοντας το φράγμα της απόστασης. Χαμογελαστή και  εξωστρεφής όπως  ήταν   μ’ έκανε να τη συμπαθήσω περισσότερο. Κατάλαβα και ένιωσα ότι ο χορός, η κίνηση, όχι η επιφανειακή αλλά η ουσιαστική, μου δημιούργησε  την αίσθηση να χορέψω μαζί της, να σηκωθώ από τη καρέκλα ή το καναπέ και να κινηθώ  μαζί της. Καλεί τον καθένα από τους συμμετέχοντες να ενεργοποιήσει ουσιαστικά το σώμα του, να μάθει ουσιαστικά  τον εαυτό του, να ξεφύγει από το άγχος που τον  κατακλύζει και να αναπνεύσει σωστά.  Ποιος από μας δίνει τη πολυτέλεια στον εαυτό του να διαθέσει ένα εικοσάλεπτο ώστε να αναπνεύσει σωστά. Κανείς ή ελάχιστοι για να μη το γενικεύσω. Δεν  γνωρίζουμε τον εαυτό μας,  το έχουμε ξεχάσει οι περισσότεροι να ασχοληθούμε οι περισσότεροι μαζί του. Το να βρούμε το χαμένο κομμάτι της προσωπικότητας μας, να συνειδητοποιήσουμε ποιοι είμαστε, να μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τον διπλανό μας είναι λειτουργίες είναι άδικος χρόνος, δεν το σπαταλούμε γιατί δεν γνωρίζουμε την αξία του. Ή δεν μας επιτρέπουν να προλαβαίνουμε να ασχοληθούμε μαζί του ή ακόμη να προβληματιστούμε. Δεν έχουμε καταλάβει ως πολίτες ότι η Τέχνη, ο χορός, η δημιουργία δεν αφορά μόνο τους επαγγελματίες χορευτές  μα όλους τους πολίτες. Εμάς  που ζούμε με έλλειψη αυτογνωσίας, που δεν μπορούμε να βάλουμε τα συναισθήματα και τα θέλω μας σε μια τάξη και μας φταίνε πάντα όλοι οι άλλοι.

Αν και οι περισσότεροι  οι συμμετέχοντες είχαν άμεση σχέση με το θέατρο, το τραγούδι, το χορό  και  υπήρχε μια εξοικείωση με το χώρο της σκηνής πιστεύω ότι ήταν πολύ ωφέλιμο για όλους αυτή η συνάντηση. Η κ. Λαμπριανίδου ανέπτυξε μια μέθοδο υπογραμμίζοντας το «You are the point. Δηλαδή τι μετράει μέσα μας; Σίγουρα τα συναισθήματα και οι δικές μας σκέψεις.  Πόση βαρύτητα δίνουμε αλήθεια στο συναισθηματικό μας κόσμο; Πόσο γνωρίζουμε τον εαυτό μας και πόσο συχνά μπαίνουμε στη διαδικασία να ασχοληθούμε μαζί του; Μίλησε για την  αυτοσυνειδησία φέρνοντας ένα παράδειγμα όπως το «ποιον θα πας να ψηφίσεις είναι δική σου επιλογή, δεν σου φταίει ο γείτονας, ούτε ο πολιτικός. Έχουμε ξεχάσει από που βγαίνουν και τι σημαίνουν οι λέξεις πολιτική και πολίτης». Επίκαιρο και σοβαρό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας που το αντιμετωπίζουμε πολύ συχνά.. Έχουμε μάθει  να πετούμε την ευθύνη στο διπλανό και όχι στον εαυτό μας.

 Στο Βερολίνο αυτό το project  προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. Κάποιοι κλαίγανε, άλλοι γελούσαν. Είναι αυτό που θέλω, πρόσθεσε.. Ο κόσμος πρέπει  να μπει σε ένα ψάξιμο του εαυτού του, να αναρωτηθεί «τι μου συμβαίνει, φταίει ο διπλανός, ο γείτονας, εγώ τι είμαι;» Και συνέχισε «Το σώμα δεν είναι μόνο κόκκαλα και μύες, έχει και φωνή και μυαλό και ενέργεια. Είμαστε 100% ενέργεια. Αλλά τα σύγχρονα σώματα που κάθονται μπροστά σε ένα υπολογιστή, μια οθόνη, με ένα κινητό στο χέρι, έχουν σοβαρό πρόβλημα. Ειδικά οι 20χρονοι!» Υπάρχουν άνθρωποι που "κινούν" μόνο το μυαλό τους, όπως είναι οι επιστήμονες, αλλά έχουν ξεχάσει να κινούν το σώμα τους. Το πιο σημαντικό απ' όλα είναι να υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στο μυαλό και το κορμί. Οι πιο πολλοί , στη σημερινή εποχή τρέχουμε  στους ψυχολόγους γιατί αναζητούμε το πρόβλημα μέσα στο νου  και όχι μέσα στο σώμα μας. Το παν είναι να μπούμε και να "κοιτάξουμε" μέσα στο κορμί μας.  Η αναζήτηση του εαυτού μας δε σταματά ποτέ. Μας είπε ακόμη ότι «ο κλασικός Γερμανός, εκείνος που δεν είναι καλλιτέχνης ή διανοούμενος έχει διαφορετική όψη. Τα μάτια του είναι φοβισμένα». Αυτό συνέβη και στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια όσο και να μη θέλουμε να το παραδεχτούμε. Είμαστε σκυμμένοι, καταθλιπτικοί, φοβισμένοι με μια ντουζίνα χάπια ο καθένας μας. Μα είναι αυτή λύση; Όχι φυσικά. Το προσπερνούμε και πάλι βρίσκεται μπροστά μας, μέσα μας χωρίς να το εξαφανίσουμε. Δεν έχουμε τη δύναμη να το πετάξουμε μακριά μας.

Ας σκάψουμε λοιπόν βαθιά μέσα μας κι ας ανακαλύψουμε το χαμένο εαυτό μας. Σε όσους δεν κατάφεραν να τη παρακολουθήσουν τους λέω ότι έχασαν.  Δεν έχουμε  τη τύχη να έχουμε στην πόλη μας τέτοιους ανθρώπους που μπορούν να μας  προσφέρουν τόσες συγκεντρωμένες γνώσεις. Αυτό είναι ένα άλλο θέμα που δυστυχώς θα υπάρχει άλυτο για πολλά χρόνια ακόμη. Εννοώ τη συμμετοχή μας ως πολίτες αυτής της πόλης σε καινούρια ερεθίσματα. Δεν τα δεχόμαστε εύκολα, δειλιάζουμε να τα γνωρίσουμε ή νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα και δεν υπάρχει λόγος να αφήσουμε το καναπέ μας ή τη διασκέδαση μας.  Θα είναι ευχή αν καταφέρουμε να την έχουμε πάλι κοντά μας. Οι «Ετεροτροπίες» σας υπόσχονται και άλλα νέα τέτοια ερεθίσματα. Αρκεί να στηρίζετε  τις προσπάθειες της ομάδας στο θέατρο Μω και να μη μένετε αδιάφοροι στις νέες προκλήσεις και προσκλήσεις. 

Βιογραφικό

Η Άντζελα Λαμπριανίδου σπούδασε χορογραφία και νέες τεχνικές ερμηνείας, στην Καταλονία, στο Institut del Teatre Barcelona. Σπούδασε όμως και οδοντιατρική στο Πανεπιστήμιο της Νυρεμβέργης. Σπούδασε χορό με δασκάλους όπως Arnaldo Alvarez (Pina Bausch), Folkwang University Essen,David Zambrano, Michell Swennen ανάμεσα σε πολλούς άλλους. Έχει δημιουργήσει βραβευμένες χορογραφίες όπως το Sit, με το οποίο κέρδισε τον διαγωνισμό του dansa mes a prop στην Καταλονία. Έχει συμμετάσχει σε διεθνή φεστιβάλ όπως το No Ballet, Arena, Outnow κ.α. Στην Βαρκελώνη συνεργάζεται με τα θέατρα όπως το Mercat de Les Flors, National Teatre Catalunia και Antic Teatre. Η τελευταία της δημιουργία, το "Appointment on Stage" παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία για πρώτη φορά στο Βερολίνο, στο Ballhaus Ost.

Bookmaker with best odds http://wbetting.co.uk review site.