Menu

Αριστερός ... μέχρι αποδείξεως του εναντίου

Μετά τους μνημονιακούς και τους αντιμνημονιακούς πλέον εφηύραμε μια νέα έννοια, αυτή  του υπερμνημονιακού. Εκείνου του πολιτικού, που ψηφίζει μέτρα λιτότητας και την ίδια στιγμή μπορεί ανέξοδα να διαλαλεί την ουτοπία του σοσιαλισμού και να αγωνίζεται - μάλλον σε ένα παράλληλο σύμπαν - υπέρ των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων. Εκείνου του πολιτικού προσώπου που υιοθετεί έναν λανθάνοντα  -  «ορθό» πολιτικό λόγο, που μπορεί να ισχυρίζεται ότι είναι αριστερός, ανεξάρτητα από το πώς πράττει ως πολιτικό πρόσωπο και ποιές ιδέες επιλέγει να υλοποιεί στην πράξη.

Και βέβαια δεν είναι μόνο αυτοί που έχουν την πολιτική ευθύνη της ψήφου τους ώστε να εγκρίνουν αντιλαϊκούς νόμους. Είναι και τα πολιτικοποιημένα πρόσωπα που έχουν αναλάβει την υπεράσπιση αυτών των πολιτικών με το  ίδιο πρόσχημα, αυτό της σωτηρίας της χώρας και των πολιτών της. Τώρα πια, είναι politicallycorrect να συμφωνείς ασύστολα με όσους πριν από έναν μήνα χαρακτήριζες προδότες, είναι βολικότερο να «ξεπλένεις» κάθε στοιχείο του παλαιού πολιτικού συστήματος που ευθύνεται για τη σημερινή κατάσταση της οικονομίας και να εξορκίζεις το κακό ανακαλύπτωντας τον νέο εσωτερικό εχθρό στο πρόσωπο του συντρόφου σου, στέλνοντας τον πάλαι ποτέ ταξικό εχθρό στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Είναι επίσης ιστορικά καταγεγραμμένο ότι για να επιβιώσουν κυβερνήσεις που παρέκλιναν από τη λαϊκή εντολή, χρειάζεται να κατασκευάσουν έναν νέο εσωτερικό εχθρό. Και ενίοτε το πετυχαίνουν. Στο σημερινό τηλεοπτικά κατασκευασμένο καθεστώς τρομολαγνείας, είναι ανεπίτρεπτο να μιλάς για εναλλακτικές πολιτικές και για διέξοδο από το μονόδρομο του μνημονίου. Είναι σχεδόν θανάσιμο αμάρτημα να επικαλείσαι ως απλός οπαδός του ΣΥΡΙΖΑ, τους βασικούς άξονες του προγράμματος της Θεσσαλονίκης, ούτε καν τα ίδια τα λαϊκά δικαιώματα, καθώς όλα αυτά πρέπει να μπουν στο «ψυγείο» γιατί έτσι βολεύει τη συνθηκολόγηση και τη συναίνεση με τη βαρβαρότητα. Γιατί έτσι θα παραμείνει η κυβέρνηση της Αριστεράς, αποτελειώνοντας όμως κάθε έννοια που συνθέτει διαχρονικά αυτή την έννοια της Αριστεράς, τουλάχιστον στο δυτικό κόσμο.  

Το μνημόνιο είναι τελικώς το φετίχ. Με αυτό τη βρίσκουν και με το ευρώ βρίσκουν καταφύγιο στην πολιτική τους καθίζηση. Με γνώμονα αυτό το θέσφατο θα καταγγέλονται πλέον όσοι δεν μας κάνουν, ως αντιμνημονιακοί, θα διαχωρίζονται οι πολίτες στους συνετούς και στους «πραξικοπηματίες», που έχουν ως σκοτεινό δόγμα να οδηγήσουν το λαό στη φτώχεια και την εξαθλίωση,  με την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα.  Θα προαχθούν νέες θεωρίες συνομωσίας για να εξυπηρετήσουν το καινοφανές επικοινωνιακό παιχνίδι, στο οποίο οι ευρωλιγούρηδες εργάζονται για το καλό του τόπου και οι δραχμολάγνοι υπηρετούν αλλότρια συμφέροντα.

Και όλα αυτά για να επαναπροσδιορίσουμε τις έννοιες του παρελθόντος στη νέα τάξη πραγμάτων (sic). Αυτό το παράδοξο της εποχής, να έχουμε μνημόνιο αλλά να είναι σαν να μην έχουμε, όπως θα έλεγε ρεβανσιστικά κάποια σύγχρονη προφητεία. Και όμως αυτό το ζούμε σε χρόνο ενεστώτα, βαφτίζουμε καθημερινά το κρέας - ψάρι, παντρεύουμε την αλήθεια με το ψέμα, αποκαλούμε τους συνεπείς  προδότες και τους ασυνεπείς θύματα της ιστορικής συγκυρίας. Και οι ίδιοι άνθρωποι που μέχρι πρόσφατα έθεταν αριστερόμετρα, σήμερα έχουν κατεβάσει τον πήχη τόσο χαμηλά που ισοπεδώνουν την πολιτική διαφωνία στο επίπεδο της κενής ρητορείας και πολλές φορές του πολιτικού χουλιγκανισμού. Εξάλλου, δανειζόμενος τον τίτλο ενός πολύ διδακτικού βιβλίου, «τα παλικάρια τα καλά, σύντροφοι τα σκοτώνουν»...

Σύντομα θα εμφανιστούν και θεωρητικοί αυτής της υπέρβασης του μνημονίου, που θα γράψουν νέα μανιφέστα του μνημονιακού σοσιαλισμού τα οποία θα υιοθετούν την εφαρμογή σκληρών πολιτικών λιτότητας ως το μοναδικό δρόμο για την επανάσταση. Να πεινάσει ο άλλος, για να καταλάβει ότι πρέπει να αντισταθεί! Έτσι επιστρέφουμε στις βασικές αρχές του μαρξισμού, ή μάλλον στον ίδιο τον Μαρξ. Και να σκεφτεί κανείς ότι ακόμη και η συγκρότηση των δημοτικών συνδυασμών που υποστήριξε ο ΣΥΡΙΖΑ στις προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές είχε ως βασικό κριτήριο για να ενταχθεί κάποιος στο ψηφοδέλτιο να είναι αντιμνημονιακός.  Και οι ίδιοι ινστρούκτουρες του χθες, που απέκλειαν κάποιους από τις δημοτικές εκλογές, σήμερα υπερασπίζονται τα μνημονιακά μέτρα λιτότητας ως το δρόμο της ανέχειας που θα οδηγήσει κάποια στιγμή, όταν ωριμάσουν οι συνθήκες βεβαίως - βεβαίως, στο σοσιαλισμό.

Συνεπώς, δεν είναι το θέμα αν είναι καλύτεροι ή χειρότεροι όσοι υποστηρίζουν το εθνικό νόμισμα ή όσοι υποστηρίζουν το ευρώ. Σημασία έχουν οι πολιτικές που επιλέγονται να εφαρμοστούν. Ποιούς ευνοούν, ποιούς πλήττουν, πώς αναδιανέμεται το όποιο εισόδημα. Δεν μπορείς να επικαλείσαι την Αριστερά να αρκείσαι στο να έχεις έναν βάρβαρο καπιταλισμό μαζί με ένα κοινωνικό κράτος που θα διασφαλίζει απλά και μόνο να μην υπάρχει λαϊκή εξέγερση.  Αυτό δεν έκαναν και οι προηγούμενες συγκυβερνήσεις;  Ποια είναι η διαφορά με τη σημερινή;

Το χειρότερο είναι ότι αυτές οι επιλογές της κυβέρνησης συνηθίζουν τους πολίτες και πολύ περισσότερο τους ανθρώπους της Αριστεράς σε αυτή την ψυχολογία της ήττας. Αυτή η Αριστερά που στην Ελλάδα αναγκάστηκε για δεκαετίες να βρίσκεται στο περιθώριο, που διώχθηκε βάναυσα και επιβίωσε, σήμερα αυτοαναιρείται. Και βέβαια Αριστερά δεν είναι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ. Για να μην πει κανείς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πλέον Αριστερά. Και αυτό αποδεικνύεται καθημερινά στην πράξη.

Θέμης Κωτούλας

Bookmaker with best odds http://wbetting.co.uk review site.