Menu

Ας μιλήσουμε για το φαΐ και όχι για τον φόβο

Για μια ακόμη φορά, αποδεικνύεται περίτρανα ότι με τα ευχολόγια και με τα πολλά λόγια δεν γίνεται δουλειά. Η αλληλεγγύη θέλει πρωτίστως πράξεις. Όπως και η ανατροπή που κάποιοι ευαγγελίζονταν ή ευαγγελίζονται ακόμη για τη χώρα. Είναι φανερό, ότι οι συνθήκες ωρίμασαν. Κάποιοι το έχουν καταλάβει εδώ και χρόνια και άλλοι φαίνεται να αναζητούν ακόμη τις προϋποθέσεις για να καθηλωθούν ή να επαναστατήσουν αδίκως σε έναν μικρόκοσμο από αδιαφορία, εμμονές και ατέρμονες θεωρητικές προσεγγίσεις.

Με αφορμή την άμεση ανταπόκριση των πολιτών στο κάλεσμα της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Πιερίας και άλλων συλλογικοτήτων για παροχή βοήθειας στους εγκλωβισμένους πρόσφυγες και με φόντο τις πρόσφατες αντιδράσεις για τη δημιουργία κέντρου φιλοξενίας προσφύγων και στην πόλη μας, οφείλουμε να προβληματιστούμε. Κυρίως, για το τί είναι αυτό που έχει ανάγκη μια κοινωνία που δοκιμάζεται από την ανέχεια. Για το πώς κάποιοι πολίτες μέσα στην ακραία λιτότητα είναι επιρρεπείς στο να απωλέσουν την ανθρωπιά τους και κάποιοι να τη διατηρήσουν. Πώς, σε μια τέτοια συγκυρία, βρίσκουν έδαφος φωνές που εκμεταλλεύονται την ανασφάλεια και το φόβο και μας προτείνουν νέους «εχθρούς», ως άλλοθι για να παραμείνουμε αδρανείς.

Είναι πλέον φανερό πως η ανάγκη της τοπικής οργάνωσης στη βάση της κοινωνικής παρέμβασης των ίδιων των πολιτών είναι επιτακτική, ιδιαίτερα σε ένα καίριο ζήτημα όπως αυτό της υποστήριξης των προσφύγων και των μεταναστών. Οι ίδιοι άνθρωποι που βοηθούν τόσα χρόνια συνανθρώπους τους που αντιμετώπισαν τον κοινωνικό αποκλεισμό, μέσα στη δική τους χώρα, καλούν τώρα σε κοινωνική υποστήριξη των «ξένων» που ζητούν μια χείρα βοηθείας σε έναν κόσμο, που συνήθισε να υπολογίζει την ανθρώπινη ζωή με νούμερα. Είναι οι πολίτες που ακόμη και πριν την οικονομική κρίση, οργανώθηκαν συλλογικά και προσφέρουν διαχρονικά φαγητό σε όσους δεν μπορούν να το αγοράσουν μόνοι τους, είτε μέσω της τοπικής εκκλησίας, είτε μέσα από άτυπες κοινωνικές οργανώσεις.

Είναι όμως ώρα και οι θεσμικοί φορείς να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Και μιλάμε για την τοπική αυτοδιοίκηση και όσους εμπλέκονται σε αυτό που ονομάζουμε πολιτική προστασία.  Τι σημαίνει αυτό; Αν υπάρξει μια έκτακτη ανάγκη (πλημμύρα, χιονόπτωση, πυρκαγιά, σεισμός) υπάρχουν σχέδια αντιμετώπισης. Αντίστοιχη έκτακτη ανάγκη είναι και αυτή η μαζική εισροή ανθρώπων χωρίς τα απαραίτητα, στην οποία θα πρέπει κάποιοι να έχουν καταστρώσει ένα σχέδιο για το πώς αυτοί οι άνθρωποι θα βρουν προσωρινά καταφύγιο για τα βασικά αγαθά της ζωής. Το τί κάνει ή τί οφείλει να κάνει το κεντρικό κράτος το ξέρουμε. Σημασία έχει οι τοπικές αρχές να μην αδιαφορούν για αυτό που συμβαίνει στον τόπο τους, να μην εκτονώνουν τον κόσμο με ανέξοδες διαμαρτυρίες και πογκρόμ αγανάκτησης,  αλλά να προτείνουν λύσεις πριν οδηγηθούμε ακόμη και σε φαινόμενα αυτοδικίας.

Δυστυχώς, σε όλα αυτά, ο φόβος είναι ο χειρότερος σύμμαχος. Ο φόβος – αλλά και η έλλειψη ενημέρωσης στην προκειμένη περίπτωση - είναι αυτός που ενδυνάμωσε την ξενοφοβία που εισήχθη στην ατζέντα του δημόσιου διαλόγου ως θέσφατο και ως πολιτική σπέκουλα για να μπορούν κάποιοι να υπάρξουν μέσα στην ανυπαρξία τους. Ο φόβος τροφοδότησε σενάρια εισβολής και είναι αυτός που στην ουσία κοιμίζει τους ανυποψίαστους με το να τους βάζει να σκέφτονται ότι κινδυνεύει περισσότερο η θρησκεία ή η εθνική καθαρότητα από το αν δεν έχει κάποιος να φάει.

Τώρα, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Το πρόβλημα έφθασε στην πόρτα μας. Και όσοι παλαιότερα χλεύαζαν τις δράσεις αλληλεγγύης που πρότειναν ή εφάρμοζαν συλλογικότητες στην πόλη, για την υποστήριξη των πολιτών της περιοχής μας, σήμερα παρακολουθούν αμήχανα τα αντανακλαστικά ανθρωπιάς ενός μεγάλου μέρους πολιτών, τους οποίους προσποιούνται πως δεν τους γνωρίζουν.

Έχει μελετηθεί και στο παρελθόν, πως οι άνθρωποι ενώνονται περισσότερο όταν τους τρομάζεις, επιχειρώντας - και πολλές φορές με επιτυχία - να τους μετατρέψεις σε όχλο. Επίσης, ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι υπάρχουν και άλλοι που ενώνονται υπό τη σπουδή μιας αλλαγής που πρέπει να συντελεστεί στον κόσμο τους. Και οφείλουμε να επενδύσουμε σε αυτή τη βούληση που κρατά την κοινωνία ζωντανή και φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά. Και να αποκλείσουμε όσους επιχειρούν να εισάγουν «καινά δαιμόνια» στις ψυχές των φιλήσυχων πολιτών, όταν τους δηλητηριάζουν με το μίσος για να σηκωθούν και καλά από τους καναπέδες..

Όμως, με το μίσος καμία κοινωνία δεν προόδευσε. Ας μιλήσουμε καλύτερα για την αγάπη. Και για το φαΐ. Επιτέλους, κάποιοι ας κάνουν μια ημερίδα για το φαγητό που είναι το βασικότερο αγαθό και ας περιμένουν λίγο οι «εξεγέρσεις» για την ταυτότητα του πολίτη, για τον αποχριστιανισμό της Ευρώπης, για τα μαγικά του Χάρρι Πότερ και άλλα τέτοια. Ως τότε, ας παραμείνουμε άνθρωποι.

Και για αυτό θέλει τόσο τρόπο όσο και κόπο...

Θέμης Κωτούλας 

Bookmaker with best odds http://wbetting.co.uk review site.