Menu

Ψυχική Υγεία - Ο "ευλογημένος" εγκλεισμός

Η εξαναγκαστική κράτηση των ανθρώπων που πάσχουν από ψυχικές διαταραχές πίσω από τα κάγκελα και η στέρηση της ελευθερίας τους σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί «ευλογημένη» και σαφώς δεν αποδεικνύει την αδιαμφισβήτητη ύπαρξη του Θεού (!), όπως ακούστηκε πρόσφατα.

Αντιθέτως μάλιστα πρόκειται για το τελευταίο διαρκές έγκλημα, που υφίσταται στον δυτικό δημοκρατικό κόσμο, έγκλημα με το οποίο παραβιάζονται στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα με την πρόφαση μιας ιατρικής «ορθολογικοποίησης» της ψυχής και μιας πολιτικής που μοιάζει περισσότερο με θρησκεία. Γιατί μόνο έτσι μπορεί να δικαιολογηθεί η επιμονή κάποιων να  μεταβιβάζουν την ευθύνη των πράξεων τους στο υπερφυσικό και να αναγάγουν το ανθρώπινο έγκλημα σε θεία δίκη.

Αυτή τη λογική ακολουθούσε και εξακολουθεί να ακολουθεί ως σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των οικογενειών των ψυχικά ασθενών, που προτιμά να ξορκίσει το κακό και να το καταχωνιάσει, παρά να το αντιμετωπίσει ευθέως, αφού πρόκειται πολλές φορές για έναν καθρέφτη της ήδη κρυμμένης ζωής μιας οικογένειας.

Το ψυχιατρείο χρησίμευε ως η αποθήκη και γιατί όχι ως ο σκουπιδοτενεκές για την οικογένεια και το συγγενικό περιβάλλον κάποιου, που «χτυπήθηκε» από μια ψυχική διαταραχή! Ο άνθρωπος αυτός αντιμετωπίστηκε με δεισιδαιμονία και με θρησκοληψία και θεωρήθηκε υπεύθυνος για την κατάστασή του και για τα δεινά όλης της οικογένειας, που για τους γείτονες ήταν οι φιλήσυχοι συμπολίτες τους. Η οικογένεια από ντροπή έκρυβε τον «άρρωστο» και φώναζε συχνά τον παπά, που παράνομα και έναντι αμοιβής τελούσε εξορκισμό και έπειθε την οικογένεια ότι το μέλος της έχει καταληφθεί από τον σατανά! Αυτός ο κρυφός βασανισμός του διαταραγμένου ατόμου σε λίγα χρόνια μετατρέπεται σε φανερό με τον ακούσιο εγκλεισμό στο ίδρυμα, όπου εκεί η ορθόδοξη ψυχιατρική εφάρμοζε τις κλασσικές μεθόδους, όπως τα κοκτέιλ φαρμάκων, ηλεκτροσόκ και άλλες «επιστημονικές» τεχνικές. Και για να δικαιολογήσει πολλές φορές την μη αποτελεσματικότητα των τεχνικών, ζητούσε και αυτή τη νομιμοποίηση της αποτυχίας της μέσω της επίκλησης του θείου Λόγου και  της παραπομπής στο αναπόφευκτο της μοίρας του ανθρώπου!

Ευτυχώς τα πράγματα τα τελευταία χρόνια αλλάζουν! Τα άσυλα κλείνουν και οι έγκλειστοι επιστρέφουν στον τόπο καταγωγής τους! Δίνεται αμνηστία! Παραμένει όμως ο στιγματισμός και ισχυρή ιδεοληψία των «υγιών» που δεν δέχονται αδιαμαρτύρητα  τους ξενώνες δίπλα από τα καθωσπρέπει σπίτια τους! Πολλές είναι οι περιπτώσεις που οι κάτοικοι αντέδρασαν μαζικά στη δημιουργία ξενώνων ή προστατευόμενων διαμερισμάτων στην περιοχή τους και δεν έλειψαν οι ακραίες ρατσιστικές ενέργειες διαμαρτυρίας, στις οποίες μάλιστα συμμετείχαν και νομάρχες και άλλοι εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Στην ίδια μας την πόλη πριν περίπου έξι μήνες  θυμόμαστε όλοι την ρατσιστική και ξεδιάντροπή αντίδραση κατοίκων του κέντρου της πόλης, που ζητούσαν τη μη εγκατάσταση προστατευόμενων διαμερισμάτων δίπλα στο σχολείο με την πρόφαση ότι κινδυνεύουν τα παιδιά τους. Αυτοί είναι οι ίδιοι θρησκευόμενοι πολίτες που προσφέρουν υστερόβουλα την ελεημοσύνη τους σε συλλόγους φιλοπτώχων, πίνοντας τσάι, φορώντας γούνες και κουστούμια , είναι οι πολίτες υπεράνω πάση υποψίας που κλειδαμπαρώνουν την ψυχοπαθολογία τους πίσω από πόρτες και στέκονται με υπεροψία μπροστά σε εικονοστάσια, παρακαλώντας τον θεό να έχει τους ίδιους καλά και κανέναν άλλο! Αυτοί οι αγανακτισμένοι πολίτες είναι οι γνωστοί – άγνωστοι που ζουν με το φόβο της ληστείας και της εισβολής ενός τρίτου στην θαλπωρή τους, γιατί ουσιαστικά αυτό που φοβούνται είναι να μην αποκαλυφθεί η  ίδια η αποστειρωμένη ζωή τους…

Η ευαισθητοποίηση των πολιτών και η ενημέρωση πάνω στο θέμα της ψυχικής υγείας είναι ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης που υλοποιείται τα τελευταία χρόνια και στη χώρα μας. Για να επιτευχθεί αυτό οι πολίτες πρέπει να μάθουν να λειτουργούν με τον ίδιο δημοκρατικό τρόπο σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής οργάνωσης και να αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους με ιδιαιτερότητες ως ισότιμους με όλους τους άλλους. Γεγονός ιδιαίτερα δύσκολο, που επιβάλλει το ξεπέρασμα ενός θρησκευτικού ανορθολογισμού, μιας διαχωριστικής λογικής για τα δικαιώματα των πολιτών και ενός νεοπουριτανισμού που παρουσιάζεται στις πιο λεπτές μορφές συνύπαρξης των ανθρώπων( βλ. σεξουαλικότητα, επιλογή συντρόφου, γάμος κ.α.).

Υπάρχει λοιπόν ένας αγώνας ενάντια στην ιδρυματοποίηση του ίδιου του ασθενούς και ένας αγώνας διαπαιδαγώγησης των «υγιών» πολιτών που δεν πολιτικοποιήθηκαν και δεν έγιναν ποτέ πολίτες! Στην πραγματικότητα ο φόβος του άλλου είναι ο φόβος του ίδιου του εαυτού μας..!

Θέμης Κωτούλας

Δημοσιεύτηκε στις 27 Νοεμβρίου 2002 στην εφημερίδα Πιερικοί Αντίλαλοι, στη στήλη "Στο Στόμα του Λύκου"

 


Bookmaker with best odds http://wbetting.co.uk review site.