Menu

Για καμένους στον εγκέφαλο και στην ψυχή...

Μικρός σαν ήμουν με φώναζαν καμένο, γιατί μου άρεσε να τριγυρνώ στο δάσος του χωριού και στα δέντρα - που καρτερώντας χειμώνες άλλοτε έκοβαν με περίσσιο σεβασμό, εγώ τα  χάιδευα και τα μιλούσα. Για αρρώστια το 'χαν αυτό οι πιο τρανοί και έλεγαν τη μάνα μου να με πάει σε έναν γιατρό, γιατί μεγαλώνοντας δεν θα μπορώ να κάνω κουμάντο το άλογο και να σουβλίσω το αρνί το Πάσχα.

Κάτι τέτοιοι μεγαλώνοντας αφήνουν λύκους στο δάσος της έλεγαν και αρκούδες που τρώνε τα ζωντανά και αυτό το λένε οικολογία. Και μετά από κάθε φωτιά που έπιανε ψηλά στο βουνό με κεραυνό ή από εύκαιρους νοικοκυραίους που γλένταγαν στον καύσωνα, έψαχναν αποδιοπομπαίο τράγο να κρεμάσουν σε λαϊκό δικαστήριο. Και πάντα εγώ ήμουν το μαύρο πρόβατο που ενδείξεις εφεύρισκαν να στοιχειοθετήσουν την ενοχή μου.

Και καμένο με φωνάζουν και τώρα και μάλιστα από χέρι, γιατί χάπια μου έδωσε κάποτε γιατρός συμβεβλημένος με ταμείο προνομιακό για να συνετιστώ με τα κατεστημένα και μου είπε πως όταν αγχώνομαι να μετράω μέχρι το δέκα και όταν μου 'ρχεται να βήξω να καταπίνω τα λόγια μου. Έτσι και έκανα στην αρχή, όμως εδώ και πολλά χρόνια τα παράτησα και αποφάσισα να βήχω επιδεικτικά και να μασάω με ανοιχτό το στόμα.

Και  τώρα άλλαξα συνήθειες, μετά από χρόνια δουλείας στο εξωτερικό, μου αρέσει να αφήνω λύκους στις πόλεις. Εκεί που νιώθει ο άλλος ασφαλής, αφού νομίζει πως φυλάει τα νώτα του, θέλω να ξέρω πως ό,τι πει θα ακουστεί και ας το ψιθυρίζει σε συναθροίσεις, για να τον έχουν πως λέει καθαρές κουβέντες.

Για να πω αλήθεια πικρή, κάποτε τα παιχνίδια τα ήξερα πιο αθώα. Τελικώς σου διδάσκουν πολιτική, μου το είπε ένας άνθρωπος που την έφαγε με το τσουβάλι. Και το κρυφτό και το κουτσό και τα άλλα που παίζαμε εμείς μικρά παιδιά. Και θυμήθηκα εκείνο, με την κλωστή και το κουμπί στη μέση, που όσο το τεντώνεις γυρνά με δύναμη και όσο το μαζεύεις, όλο και πιο πολύ μπερδεύεται. Και σκέφθηκα ότι αυτό ευθύνεται για όλα όσα ζούμε, που κάποιοι έμαθαν να σκέφτονται με τα δύο άκρα, που όσο τα τεντώνεις, τόσο πιο ευέλικτος και αλώβητος, παραμένεις εσύ στη μέση.

Αλλά στο τέλος των ιδεολογιών πως να μοιράσεις νέα ιδεολογία θα μου πείτε και για το καλό του τόπου να συνετίζεις όσους κριτικάρουν τα κοινά με γλώσσα που τσακίζει; Γιατί θράσος βάπτισαν το λόγο τον καλό και το να κρατάς πισινή το λένε πολιτικό ανάστημα. Το άκουσα και σε συμβούλιο δημοτικό που πήγα, πως να μιλάς κρίνοντας είναι έξη αγιάτρευτη και ήξεις αφίξεις είναι καλύτερα να τοποθετείσαι και αν ανοιγοκλείνεις απλά το στόμα με ήχους ακατάληπτους είναι ευλογία θεού και σε ελεεί.

Και τώρα που γύρισα από την ξενιτιά και ζω ξανά στην πόλη και λαζογερμανό με αποκαλεί χαιρέκακα η γυναίκα του κ. Παντελή, γιατί παίρνω σύνταξη Μέρκελ, τώρα νιώθω πως η Ελλάδα με πληγώνει πιο πολύ.  Επειδή ακόμη δεν έμαθα να μιλώ σαν Έλληνας, σπαστά ελληνικά του καφενείου γνώση ή του πεζοδρομίου λεβεντιά καμαρωτή με ολίγο τσαμπουκά σπουδαίου γενεαλογικού δέντρου, νιώθω πιο ξένος ανάμεσα σε ημεδαπούς τουρίστες.

Γιατί δεν έμαθα πως είναι πρέπον σε κοινωνικό ιατρείο να φωνάζω για περισσότερο κράτος και σε δημόσιες υπηρεσίες να αναθεματίζω τους τεμπέληδες υπαλλήλους που τρώνε το βρώμικο ψωμί του καπιταλισμού. Πως είναι πολιτικώς ορθό να ζητώ περισσότερη εθελοντική δράση και ο ίδιος να τραγουδώ τραγούδια κλέφτικα και κατά προτίμηση της τάβλας για να μην κουράζομαι. Δεν μου το 'χαν πει, ότι αντί να μιλώ με ειλικρίνεια και ευθέως, καλύτερα να αμπελοφιλοσοφώ με ακροατήριο νεόκοπους επαναστάτες, πρώην φρουρούς της τάξης και ηθικής ως επί το πλείστον, με διαβατήριο μια ολιγόχρονη θητεία σε αγανακτισμένους κασιδιάρηδες πλατειών με γιαουρτάκια ουδέτερου ph.

Και μου είπαν πως πρέπει να μου αρέσουν οι προσωπικές φωτογραφίες σε δημόσια ιστολόγια, όπως με ψήφους κίβδηλους και χρεωμένους με λευκές συσκευές να κάνω πολιτική σε ξένα χωράφια, με απλήρωτα εργατικά χέρια και δουλική υπόκλιση σε τσιφλικάδες ακτήμονες με επιδότηση. Αλλά αυτό δεν το κατανοώ, γιατί μου αρέσουν και οι αλήθειες και οι πραγματικά καθαρές κουβέντες και με μότο αυτό προχωρώ από τούδε και στο εξής.

Και σαν ύβρις άκουσα πως στο ξερονήσι, που έστειλαν δύο φορές το θείο Νικήτα, λόγω πολιτικών φρονημάτων,  εξόριστος λέει πήγε κρατικός υπάλληλος να διοικήσει ενοίκους που κάποτε τους έλεγαν χωρίς αιδώ, τροφίμους. Αλλά και πως δικομανή προσέλαβε δάσκαλο και τα είπαν μια χαρά και σουβλάκια έφαγαν και μίλησαν για αυτοδιοίκητη μισθοφορία και μυστική αποστολή. Και πως δήμαρχο έχουμε εκλεκτό και γέφυρες κατασκευάζει να πάνε οι νοικοκυραίοι στο παζάρι, γιατί χειμώνας έρχεται βαρύς και νωρίς το έκαναν φέτα το κριτσμά στο μεγαλοχώρι.

Με όλες αυτές τις σκέψεις σήμερα που μιλώ σε σας, που κάθεστε και διαβάζετε λόγια ελευθέρου συνειρμού ενός περήφανου γιου πρόσφυγα και μετανάστη πρώτης γενιάς, σας λέω πως θα αποτολμήσω πλέον το αδιανόητο. Θα κατέβω οσονούπω στην πλατεία και θα ζητήσω να τεθεί σε αργία και το θράσος. Γιατί σαν πολλά μας τα 'πανε πως η κρίση ξεπερνιέται με το να έχει ο φτωχός το εισιτήριο και ας του λείπει το φαϊ και πως τα συσσίτια είναι για τους φιλάνθρωπους και για αλληλεγγύη μίλα μόνο σε μικρόφωνα πυκνωτικά. Για μια πόλη για να ζεις, μια αγκαλιά και για το κόμμα της Κατερίνης.

Καμένος από Χέρι 

Bookmaker with best odds http://wbetting.co.uk review site.