Menu

Κράχτης σε γραφείο βουλευτικό

Κάποτε ημερολόγιο πίεσης κρατούσε ο κυρ Γιάννης και πάντα φρόντιζε από βραδύς να ετοιμάζει τα χάπια του σε θήκες, για να μην ξεχνά στην ώρα τους και τα σωστά να παίρνει. Έτσι κυλούσε και η ζωή του. Προγραμματισμένη στην κάθε λεπτομέρεια και τα παιδιά του να σπουδάσουν και χρήματα να ‘χει για αξιοπρέπεια και τιμή ανδρός νοικοκυραίου.

«Ήσυχο ανθρωπάκι» τον αποκαλούσαν στη γειτονιά και έτσι απαρατήρητος ήθελε να μείνει μέχρι τα βαθιά γεράματά του. Δούλεψε για χρόνια σε δουλειά καθιστική, μα σύνταξη ακόμη δεν κατάφερε να πάρει. Και εδώ και τρία χρόνια βολευόταν με λίγα μεροκάματα του ποδαριού, για να αντέξει εκείνη τη μικροαστική ανάγκη του για ευημερία, όπως του έλεγε συχνά, με αρκετή δόση ειρωνείας, ο Βάνιας, του αντάρτη ο γιος.

Μα και ο κυρ Γιάννης, αριστερός έλεγε πως ήταν. «Εξ’ απανέκαθεν, στο χωριό μου, εικόνισμα είχαμε τον Ανδρέα στο σπίτι και τώρα μάθαμε αντίσταση να κάνουμε για να φύγει επιτέλους, αυτή η επάρατος δεξιά», έλεγε κάθε τόσο στο καφενείο. Και για να διατηρήσουμε ελπίδα αριστερή για τις καλύτερες μέρες που μέλλονται για να ΄ρθουν και κάποια άλλα δυσνόητα που πνίγονταν κάτω από τις ιαχές του κυριακάτικου ματς.

Μα, όπως είναι γνωστό σε όλη την ιντελιγκέντσια της πόλης, με τον Μπρεχτ και τον Μαγιακόφσκι δεν γεμίζει το στομάχι. Και αφού ρώτησε, παρακάλεσε κάνα δυο, έτρεξε να βρει συνεργάτη βουλευτή, που ψήφισε δυο φορές για να βολέψει το γιο του στα σκουπίδια και την ανιψιά του τη γεροντοκόρη στο σούπερ – μάρκετ.

Και εκεί αντάμωσε σπεκουλαδόρο περιωπής και του είπε πως δύσκολα τα πράγματα με τους συμβιβασμούς, αλλά είχε δουλειά για αυτόν,  για να διασφαλίσει τα καλά του καπιταλισμού για τους δικούς του, ίσως και σύνταξη γρηγορότερα να πάρει. Και δουλειά έπιασε κράχτης σε γραφείο βουλευτικό, ο κυρ Γιάννης και του είπαν να ειδοποιεί στη γειτονιά όταν κάτι καλό λέει ο βουλευτής για τα δικά μας. Όχι το κόμμα, αλλά ο βουλευτής. Και πάντα να μιλά για αυτόν, για να μην ξεχνούν οι ψηφοφόροι, ότι επέλεξαν το σωστό και πως ο Λένιν είχε τελικώς δίκιο πως πρέπει να υποχωρούμε, όταν τα πράγματα γίνονται πιο αριστερά από όσο τα περιμέναμε.

Και το φιλήσυχο ανθρωπάκι ένα σωρό κουβέντες έμαθε να αραδιάζει. Και για υπεραξίες είπε και για την κομμούνα και την κακή την οπορτούνα. Και όλο έτρεχε από εδώ και από ‘κει και όταν η κυρά Λένη τον ρωτούσε για πού το ‘βαλε, «για αγκιτάτσια», έλεγε πως πάει.

Που να ‘ξερε, ότι τώρα στα γεράματα, θα έβγαζε τα προς το ζην, με λόγια βγαλμένα από τις εφημερίδες που διπλώναμε παλιά. Εκείνες τις άχρηστες, που όλοι τις αγοράζαν, αλλά κανείς δεν καταλάβαινε τι γράφουν. «Καμμένε», μου είπε μια μέρα, «δύσκολη η δουλειά του ποδαριού.  Στο γραφείο ντύνομαι με αμπέχονο και γραβάτα ασορτί και για αξιοπρέπεια και αξιοκρατία και όλα αυτά τα περίεργα έμαθα να παπαγαλίζω και να δίνω υποσχέσεις».

Όμως, όπως γίνεται στις δουλειές αυτές που κερδίζεις αβρόχοις ποσί, μια μέρα, αριστεριστής του είπε η καθοδήγηση πως είναι και αυτός το εξέλαβε βαρέως. Μα πώς; Εγώ δεν ήμουν που σήκωσα πανό πικάντικο σε πορεία συντρόφων και μου είπε μπράβο, ακόμη και εκείνος που περίμενε διορισμό, κρατώντας χαρτί αγροφύλακα από το παρελθόν; Εγώ, δεν μάλωσα τους αφιλόξενους χωριάτες που δεν ήθελαν τους πρόσφυγες στο χωριό τους, δεν είπα πως μας ζηλεύουν και μας φθονούνε γιατί είμαστε πιο άνθρωποι από τους ανθρώπους; Εγώ δεν μίλησα για τα δίκαια του εργάτη, δεν συγκινήθηκα με το πικρό δάκρυ που χύθηκε μια Παρασκευή απόγευμα και νήστεψα σε ημέρα μνήμης αγωνιστών, από αυτούς που δεν νίκησαν για να γράψουν την ιστορία;

Δεν αντέδρασα όταν ομοφοβικά σχόλια ακούστηκαν σε εκκλησία και όταν είπε ο παπάς ότι καινούριος πολυέλαιος έπρεπε να παραγγελθεί για να γίνει φανταχτερός ο γάμος του Παναγιωτάκη;

Κα τι δεν έκανα Καμμένε μου για να αποδείξω ότι είμαι καθωσπρέπει αριστερός. Και έμαθα και τα ναι μεν αλλά, και τα έντιμα και τις οπισθοχωρήσεις και τις αναδιατάξεις δυνάμεων και πιστοποιητικό νεοφιλελεύθερων αριστερών φρονημάτων πήγα και έβγαλα. Μα δεν έφθανε αυτό! Έπρεπε να ορκιστώ πίστη και υποταγή και να επαναλάβω σε ρυθμό υπαγορεύσεως πως τα καλά μνημόνια, τα αριστερά, δεν τα ψηφίσαμε ακόμη.

Και ξάφνου, σε τοίχο συντροφικό, ξεθώριασε σύνθημα περσινό, επειδή τα χαράτσια απαντούν πια σε καθήκοντα πατριωτικά και τα σπίτια δίνονται κοψοχρονιά σε ευαίσθητους τραπεζίτες, μέλη του κόμματος. Και ο κυρ – Γιάννης επαναλάμβανε ότι σημασία έχει το χρέος το συλλογικό να σβήσει η καλή η κυβέρνηση, εκείνων των νεοφιλελεύθερων φανφαρόνων που μάθανε να κοκορεύονται για ψήγματα εξουσίας πρόσκαιρης.

Καμμένος από Χέρι

Bookmaker with best odds http://wbetting.co.uk review site.