Menu

Το «Αντίο μαμά» στο θέατρο Μώ

Γράφει η Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη

Φωτογραφίες Παναγιώτης Φτάρας

Το βράδυ της 3ης Μαρτίου έγινε η πρεμιέρα της θεατρικής παράστασης «Αντίο μαμά». Ένα βιβλίο 30 σελίδων γραμμένο από τη Κατερινιώτισα συγγραφέα Χρυσούλα Λουλοπούλου που την διασκευή για το θέατρο Μώ έκανε ο Σταύρος Μόσχης. Το βιβλίο είχε πρωτοκυκλοφορήσει το 2015 και αγγίζει τη γυναικεία φύση με πούπουλο, αλλά και με μαχαίρι που γίνεται αμέσως πιο συγκλονιστικό και ψυχοφθόρο.

Το «Αντίο, μαμά» είναι ο μονόλογος μια κόρης προς τη μητέρα της, αφού εκείνη έχει ‘φύγει’, γεμάτος με όσα δεν τόλμησε να της πει όσο ζούσε. Είναι ένα ψυχογράφημα, με έντονο το συγκινησιακό στοιχείο, που στιγμές-στιγμές γίνεται γροθιά στο στομάχι. Μια ανατομία στην πιο δύσκολη σχέση όλων, εκείνη της μάνας –κόρης. Απευθύνεται σε όλους. Επειδή όλοι έχουμε μητέρα. Και κάποτε θα χρειαστεί να της πούμε ‘αντίο’. Αρκεί μέχρι τότε οι λογαριασμοί μας να έχουν τακτοποιηθεί. Και με πολύ απλό τρόπο μας λέει ότι συχνά, πρέπει να διασχίσουμε το ερεβώδες τούνελ του «Σε μισώ», για να φτάσουμε στο ηλιόλουστο πλάτωμα του «Σ’ αγαπώ», γράφει η συγγραφέας.

Αυτό το ευαίσθητο αλλά συγχρόνως πολύ δυνατό έργο επέλεξε η θεατρική ομάδα του Μώ για να το εντάξει στο πρόγραμμα του για δυο συνεχόμενα Σαββατοκύριακα. Οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να το δουν στις 10-11 Μάρτη. Ο εξαίρετος σκηνοθέτης Κοσμάς Χατζηιωαννίδης που μέχρι σήμερα δεν υπάρχει παράσταση που να μη με συγκινήσει και η Καλλιόπη Γιαμούζη που ενσάρκωσε την ηρωίδα του έργου έδωσαν ψυχή στο έργο της Χρυσούλας Λουλοπούλου. Ένας θεατρικός σπαρακτικός μονόλογος. Η Καλλιόπη Γιαμούζη υποδύθηκε το ρόλο της κόρης. Ευαίσθητη και χαμηλών τόνων όπως στη καθημερινή της ζωή, με το λουλουδιαστό της φόρεμα, πάνω στην αυτοσχέδια κούνια της, μοναδική στη σκηνή, φόρτισε συναισθηματικά το κοινό. Αλλά στις θύμησες της μεγάλης κόντρας που είχε με τη μητέρα της, είδα στο πρόσωπο της το νεύρο και την οργή. Έδειξε το θυμό που θα έκρυβε στα σωθικά της κάθε κόρη. Οι συνεχείς εναλλαγές των ψυχολογικών μεταπτώσεων, με την ηπιότητα του χαρακτήρα της φάνηκε να την συγχωρεί. Για τα παιδικά, εφηβικά και φοιτητικά της χρόνια, για τη συναισθηματική μοιρασιά του πατέρα. Για τα πολλά πτυχία που είχε εκείνη ενώ η μητέρα της ήταν αγράμματη, για τα επουσιώδη πράγματα για εκείνη αλλά ουσιώδη για τη μάνα της. Όλα τα θυμήθηκε …. Όταν η μητέρα πεθαίνει, η κόρη βρίσκει το θάρρος να της πει όσα δεν της ομολόγησε ποτέ. Αυτή η εξομολόγηση ήταν η λύτρωσή της τελικά; Το ξέσπασμα που διαιωνίζεται από γενιά σε γενιά;. Αυτά τα αιώνια πρέπει και γιατί, που δεν ξεριζώνονται εύκολα και μας ακολουθούν σε κάθε βήμα από τότε που είδαμε το φως της ζωής; Έρχεται η πολυπόθητη συμφιλίωση και οι κόμποι λύνονται. Σίγουρα θα σας αφήσει το άρωμα της μητέρας που ίσως χάσατε ή τη μνήμη που αυτή δεν χάνεται. Όσες έχουμε κόρες σίγουρα θα μας θυμίσει τον εαυτό μας…

«Τι υπέροχα ήταν που γίναμε φίλες! Αυτή τη φορά δε μου ήταν δύσκολο. Τράβηξα την κουρτίνα που μου έκλεινε το φως κι άφησα τον ήλιο να μπει στην ψυχή μου. Φώτισε τη μορφή σου, τη φωνή σου, τα λόγια σου. Είδα τα προτερήματά σου. Ήσουν όμορφη, γλυκιά, ευγενική, υπομονετική, εργατική, πρόσχαρη, ακούραστη, οικονόμα, δοτική, φιλόξενη, φιλότιμη, εξαιρετική μαγείρισσα, πλέκτρια μοναδική, είχες υπέροχη φωνή, κατακόκκινα αρυτίδιαστα μάγουλα και τα ωραιότερα γαλάζια μάτια του κόσμου. Τελικά,…. είχα μια υπέροχη μαμά!»

Για όσους δεν το έχουν διαβάσει και θελήσουν να το προμηθευτούν, διατίθεται στο φουαγιέ του θεάτρου. Σας προτείνω να κλείσετε από τώρα θέση…

Bookmaker with best odds http://wbetting.co.uk review site.