Νίτσα Ξανθοπούλου | Κατάθεση ψυχής, τέχνης και ιστορίας

xanthopoulouphotos

Γράφει η Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη

Φωτογραφίες: Αποστόλης Μοσχολούρης

Την Νίτσα Ξανθοπούλου την αντάμωσα στην Αστική Σχολή έχοντας δίπλα της μαθητές σχολείων που επισκέφτηκαν την έκθεση. Τους εξηγούσε όλη την Ιστορία του Μακεδονικού Αγώνα μέσα από τις κούκλες της. Πώς άρχισε να  δίνει ζωή  στην Ιστορία. Για τη λεπτομερή έρευνα που κάνει πριν αρχίσει κάποιο ιστορικό θέμα, τη βιβλιογραφία που απαιτείται για να αποδώσει σωστά το κάθε ιστορικό πρόσωπο, για τη κατασκευή της κούκλας και της φορεσιάς.

Όλα περασμένα από τα χέρια της αλλά και της κόρης της Λίζας Ξανθοπούλου, ακοίμητος υποστηριχτής των στόχων και των επιθυμιών της μητέρας της. Όλη η οικογένεια είναι δίπλα της βάζοντας ο καθένας την αγάπη του για να εκπληρωθεί το όραμα της. Πάνω στο τραπέζι ήταν αφημένο το βιβλίο  τα «Μυστικά του βάλτου» της Πηνελόπης Δέλτα ώστε να το μελετήσει και να αναστήσει νέες φιγούρες που ίσως έχει ξεχάσει η ιστορία αλλά και αγνοούμε κι εμείς οι ίδιοι. Χρόνια τώρα με τη κλωστή και το βελόνι, αγαπώντας την ιστορία του τόπου μοχθεί για την επόμενη έκθεση.

Κι όμως, σε κάθε έκθεση, είτε στα Αικατερίνεια, είτε στις Εαρινές Ημέρες της Εστίας Πιερίδων Μουσών , οι εκπρόσωποι του Δήμου, έρχονται, της υπόσχονται μια αίθουσα για τα έργα της και αποχωρούν. Περιμένουμε πότε επιτέλους θα αποκτήσει σάρκα και οστά αυτό το όνειρο ζωής. Πότε η Ιστορία αυτού του τόπου αλλά και η λαογραφία θα βρουν τη στέγη τους. Κι όσοι παρευρισκόμαστε σ’ αυτές τις εκδηλώσεις, τρέφουμε ελπίδες ότι κάτι μπορεί να αλλάξει  σε τούτη τη πόλη. Μια πόλη πού, μπορεί να είναι νέα, χωρίς  χρώμα, χωρίς μεγάλη ιστορία, αλλά κι αυτή που έχει, οι αρμόδιοι αδυνατούν να τη στηρίξουν όσο της αξίζει. Κάθε επέτειος, ακριβώς το ίδιο σκηνικό.  Μέχρι που επιμένουμε οι ίδιοι και οι ίδιοι να συνυπάρχουμε για να στηρίξουμε τους κόπους αυτών των ρομαντικών ανθρώπων. Έχει κουραστεί ο κόσμος από τα πολλά λόγια και δεν μπορεί να ακούει πια τα ίδια και τα ίδια. Κουράστηκαν  να ακούν και να παίρνουν ελπίδες. 

Από την πρώτη υπόσχεση που έδωσαν πριν χρόνια, θαρρώ από τη πρώτη πενταετία της δημαρχιακής θητείας  μέχρι σήμερα, η Νίτσα Ξανθοπούλου έκανε ένα τόσο μεγάλο έργο που δεν χωρά πια μέσα σε μια αίθουσα. Χρειάζονται ολόκληρο μουσείο για να εκτεθούν στο κοινό της πόλης. Η τελευταία εκδήλωση της Εστίας Πιερίδων Μουσών με αφορμή των εγκαινίων της έκθεσης για να τιμηθεί ο Μακεδονικός αγώνας ήταν πολύ καλή όπως πάντα. Μεστός ο  λόγος  του κ. Ναχόπουλου που άρεσε στους περισσότερους γιατί γνώρισαν άγνωστα ιστορικά στοιχεία, ακούστηκε το δημοτικό μουσικό συγκρότημα της Εστίας που μας κράτησε όμορφη συντροφιά αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό. Όχι φυσικά από τη μεριά της Εστίας  Πιερίδων Μουσών, που είναι το μεγαλύτερο πολιτιστικό κύτταρο της πόλης μας και  κάνει το ανώτερο δυνατό προσπερνώντας σε ποιότητα εκδηλώσεις κρατικών φορέων. Μακάρι η Εστία να είχε τη δυνατότητα και είμαι σίγουρη πώς με το μεράκι και την αγάπη για τον πολιτισμό που έχουν τα μέλη της, θα είχαμε εδώ και χρόνια- αν εξαρτιόταν από αυτή- ένα μουσείο. Η ευθύνη είναι του δήμου να προβάλλει το έργο και μόνο αυτού.

Πρέπει να καταλάβουν οι αρμόδιοι που κόπτονται για τη συνέχεια της παράδοσης στις επόμενες γενιές πώς ζούμε σε ρυθμούς άλλων ταχυτήτων, στην εποχή της εικόνας  που οι νέοι άνθρωποι δεν καλύπτονται μ’ αυτές που γίνονται μέχρι σήμερα. Να γίνουν εκδηλώσεις επειδή πρέπει να γίνουν. Δεν έχουν νόημα αν δεν τις παρακολουθεί νέος κόσμος. Οι νέοι θέλουν κάτι πιο ζωντανό, πιο αποτελεσματικό για να τους κερδίσεις. Αυτό το ένιωσα όταν είδα τα παιδιά με πόση απορία έβλεπαν όλα αυτά τα εκθέματα της έκθεσης και άκουγαν τη κ. Νίτσα Ξανθοπούλου.

Κι έρχομαι στο διά ταύτα. Το Τσαλοπούλειο κάθεται κλειστό εδώ και χρόνια.  Δόθηκε περίπου ενάμιση εκατομμύριο για να ρημάξει πριν ακόμη δοθεί σε χρήση;  Δώσατε απάντηση στους τόσους συμπολίτες για το λόγο που δεν έχει παραδοθεί ακόμη στην κοινωνία της πόλης; Όχι. Εδώ η σιωπή που είναι συνενοχή από τη μεριά των πολιτών είναι μεγάλη. Η ατομική και συλλογική ευθύνη είναι ανύπαρκτη. Γιατί δεν υπάρχει ηχηρή αντίδραση των πολιτών ή των συλλογικών οργάνων; Υπάρχουν στην Κατερίνη τόσοι πολιτιστικοί σύλλογοι που κουβαλούν μια ολόκληρη παράδοση. Υπάρχουν πνευματικοί άνθρωποι που μπορούν να βοηθήσουν σ’ όλο αυτό το μεγάλο αλλά βασικό έργο αν φυσικά τους ζητηθεί.

Γιατί συνήθως όσοι εκλέγονται δεν ζητούν συνεργασία από τους γνώστες. Τα γνωρίζουν τα πάντα κι αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος για τη προκοπή του τόπου. Ας καθίσουν όλοι σε ένα τραπέζι, να ιεραρχήσουν τις προτεραιότητες και να τα θέσουν ως πρόγραμμα. Χωρίς κομματικές παρεμβάσεις.

Αυτή η πόλη πρέπει επιτέλους να σταθεί στα πόδια της. Πολιτισμικά. Ήρθε η ώρα που τα πράγματα πρέπει να ειπωθούν με το όνομα τους. Χωρίς γαλιφιές και χτυπήματα στη πλάτη. Οι πολίτες έχουν τη δύναμη στα χέρια τους. Αρκεί να το καταλάβουν. Δεν έχουν μάθει να απαιτούν για το κοινό καλό αλλά μόνο για προσωπικό συμφέρον. Νομίζουν ότι δεν έχουν δικαιοδοσία.

Στην αρχαία Ελλάδα τιμωρούνταν ή εξοστρακίζονταν όσοι δεν ασχολούνταν με τα κοινά. Ήταν ντροπή Στη σύγχρονη Ελλάδα όσοι ασχολούνται με τα κοινά είναι γραφικοί. Προτιμώ να είμαι γραφική παρά αδιάφορη για τη πόλη μου.  Μόνο έτσι θα  πάρουμε την υπόθεση της πόλης στα χέρια μας. Θα υπάρχει τουλάχιστον  μια ελπίδα ότι η επόμενη γενιά θα γνωρίζει να διεκδικεί.

Εύχομαι ο επόμενος δήμαρχος που θα πλειοψηφήσει αλλά και όσοι αγαπούν πραγματικά αυτή την πόλη,  να βάλουν  ως πρώτο στόχο  τον Άνθρωπο και τον Πολιτισμό. Να κοιτάξουν τα αναγκαία για ν’ αναπνεύσουμε σε τούτο το τόπο που αγαπούμε. Έχει αποδειχθεί ότι μόνο ο Αθλητισμός και ο Πολιτισμός μας κάνει υπερήφανους.

Την ευγνωμοσύνη που δείχνουμε κάθε φορά  στην ίδια αλλά και στο έργο της πρέπει να τη μετουσιώσουμε σε πράξη.   

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Image
Image

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Image
Image