Menu

Ο Ριχάρδος Γ’ στο θέατρο Μώ

Γράφει η Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη

Φωτογραφίες Παναγιώτης  Φτάρας

Ένα δύσκολο έργο από την παγκόσμια δραματουργία επέλεξε η θεατρική ομάδα του Μώ με τον σκηνοθέτη Κοσμά Χαντζηιωανννίδη να ανεβάσει ως πρώτη παραγωγή του φετινού θεατρικού χειμώνα.  Αλλά όχι ακατόρθωτο αφού έχουν ανεβάσει κι άλλα τέτοιου είδους έργα και τα έχουν καταφέρει άριστα. Άλλωστε ο καλός ηθοποιός στα δύσκολα διακρίνεται.

Ας αρχίσω από την υπόθεση του  έργου  που ο σκηνοθέτης το διασκεύασε, μάλλον πρέπει να μίκρυνε το χρόνο γιατί ο κανονικός του χρόνος ξεφεύγει από το συνηθισμένο θεατρικό χρόνο. Περίπου δυο ώρες κράτησε με ένα απαραίτητο διάλειμμα δέκα λεπτών. Περισσότερο για τους ηθοποιούς γιατί προσωπικά δεν κατάλαβα πότε κύλησε η ώρα.  

Όσοι έχουν διαβάσει ή έχουν παρακολουθήσει Ουίλιαμ Σαίξπηρ,  γνωρίζουν πώς ο Ριχάρδος  Γ’  γράφτηκε το 1591 και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα έργα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ . Είναι  το τελευταίο έργο μιας τετραλογίας ιστορικών έργων και έχει  κεντρικό θέμα τον Πόλεμο των Ρόδων, τον εμφύλιο πόλεμο που ξέσπασε στην Αγγλία μεταξύ των οίκων του Γιορκ και του Λάνκαστερ από το 1455 έως το 1485 για τη διαδοχή στο θρόνο. Τα εμβλήματα των δύο οίκων, το λευκό ρόδο για το Γιορκ και το κόκκινο ρόδο για το Λάνκαστερ, έδωσαν το όνομα τους στον Πόλεμο των Ρόδων. Κεντρική φιγούρα είναι ο καμπούρης και κουτσός Ριχάρδος, δούκας του Γκλόστερ, ο οποίος αναρριχάται στην εξουσία ως Ριχάρδος Γ, σκοτώνοντας εχθρούς, συγγενείς, τη γυναίκα του και τους περισσότερους υποστηρικτές του πριν φτάσει στη μάχη του Μπόσγουορθ. Η ανηθικότητα του Ριχάρδου ξεπερνάει τα όρια, ιδίως όταν κυνηγά την Άννα, χήρα του Εδουάρδου, πρίγκιπα της Ουαλίας. Ο Ριχάρδος για άλλους ήταν ένας ήρωας, γι άλλους ένας αχρείος. Μολονότι βασίλεψε μόνο 777 ημέρες, έμεινε στην ιστορία σαν αιμοδιψής τύραννος, φήμη που ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο με το έργο του Σαίξπηρ που τον παρουσίαζε ως έναν καμπούρη, πανούργο σαδιστή ο οποίος έστειλε στον θάνατο τους μικρούς ανιψιούς του.  

Είναι πολύ δύσκολο πιστεύω να στήσεις μια τέτοια παράσταση με τέσσερις μόνο ηθοποιούς . Δυο παλιούς με πείρα και στα δυο είδη του θεάτρου όπως τον Κώστα Μυστακίδη και την Τίνα Ιωαννίδου και δυο νέους όπως τον Αλέξανδρο  Δαλαμήτρα  που τον έχω δει μόνο σε κωμωδία μέχρι σήμερα. Και τα κατάφερε πολύ καλά και στη τραγωδία διαχειρίζοντας   πολλούς ρόλους. Και  τον Αντρέα Μαυρίδη που έκανε την παρθενική του εμφάνιση «βουτώντας» στα βαθιά αρχίζοντας με Σαίξπηρ. Και εκεί διακρίνεται  η μαεστρία του κάθε σκηνοθέτη αλλά και οι  βαθιές γνώσεις  του στο θέατρο. Δεν ξέρω αν είναι η διαίσθηση, το ένστικτο ή κάτι άλλο ώστε όλες οι παραστάσεις επιλέγοντας τα κατάλληλα πρόσωπα, είναι επιτυχημένες.  Μαέστρο της σκηνής τον έχω πει γιατί έτσι νιώθω. 

Εκτός του Κώστα Μυστακίδη που υποδύθηκε άριστα τον κακιασμένο Ριχάρδο, όλοι οι άλλοι είχαν να παίξουν αρκετούς ρόλους. Τους θαύμασα για τη θεατρική τους Τέχνη και υποκριτική. Η Τίνα Ιωαννίδου έπαιξε την Ελισάβετ, τη Λαίδη Άννα, τον Φονιά Β’, τον Βόργκαν και τον Τύρρελ. Ο δυναμισμός και η ευαισθησία της διακρίνεται για όσους τη γνωρίζουν σε κάθε παράσταση της πάνω στη σκηνή. Ο Αλέξανδρος Δαλαμήτρας υποκρίθηκε εφτά ρόλους όπως τον Μπραίκμπουρου, τον Χάστιγξ, τον Ρίβερς, τον Καίτσμπυ, τον Φονιά Α’, τη Δούκισσα, τον Εδουάρδο μικρό και μεγάλο. Ενώ ο φέρελπις Ανδρέας Μαυρίδης υποκρίθηκε τον Κλάρενς, τον Μπάκιγχαμ, τον Γκρέι, τον Στάνλει, τη Μαργαρίτα και τον μικρό Γιορκ. Μια τρανή απόδειξη πώς η αγάπη για το θέατρο, οι πρόβες   αλλά και οι πολύτιμες συμβουλές του σκηνοθέτη κάνουν το ακατόρθωτο για μας τους θεατές κατορθωτό δίνοντας μια παράσταση εφάμιλλη και ανώτερη πολλές φορές από τις  μεγάλες σκηνές της πρωτεύουσας. Ενώ, όλοι έπαιξαν πολύ όμορφα, θέλω να δώσω το βάρος στον Ριχάρδο που είναι το κεντρικό πρόσωπο του έργου που «σηκώνει» στις πλάτες του όλη τη παράσταση.

Ο Κώστας Μυστακίδης μου άρεσε πολύ. Μετέφερε πιστά όλα τα μηνύματα του έργου. Ο Σαίξπηρ ήθελε τον Ριχάρδο κακιασμένο, παραμορφωμένο βγάζοντας αυτά που κρύβει η ψυχή του. Κατά τον Όμηρο,  η κακία στην ψυχή έχει την αντανάκλασή της και στην μορφή. Ο  Σαίξπηρ τόνισε αυτή τη παραμόρφωση του κορμιού φωτίζοντας τον σκληρό του χαρακτήρα. Το ίδιο κατάφερε και ο Κώστας Μυστακίδης. Έδειξε μια αποφασιστικότητα πάνω στη σκηνή, ήταν αποτελεσματικός, έδειξε την εκμετάλλευση στις αδυναμίες  των γύρω του. Δεν είχε τη διάθεση να απολογηθεί σε κανένα για τις πράξεις του. Σε κανέναν, πέρα από την «δειλή του συνείδηση», που κι αυτή τολμάει να τον ενοχλεί μόνο όταν είναι βυθισμένος στον ύπνο. Έδειχνε πώς ζούσε τον ρόλο του, πήρε όλα τα χαρακτηριστικά του ρόλου στη ψυχή του και βγήκε τόσο μα τόσο αληθινή…

Τα σκηνικά και τα κουστούμια είναι της Έλενας Μανουσαρίδου που μπορώ να πω ότι με κατέπληξαν. Γιατί μια παράσταση δεν γίνεται τέλεια μοναχά από τους ηθοποιούς αλλά από το σύνολο της. Ο Ριχάρδος ο Γ’, στη προκειμένη ο Κώστας Μυστακίδης μα και η Τίνα Ιωαννίδου, ο Αλέξανδρος Δαλαμήτρας, ο Ανδρέας Μαυρίδης αλλά και ο σκηνοθέτης Κοσμάς Χατζηιωαννίδης πιστεύω ότι  ανέβασαν ακόμη μια φορά τον πήχη. 

«Ένα άλογο για ένα βασίλειο» λοιπόν στο θέατρο Μώ. Και  κλείνω έτσι γιατί εκεί  ένιωσα πώς  ήταν το αποκορύφωμα  της παράστασης.  Σίγουρα θα το ξαναδώ!  

Bookmaker with best odds http://wbetting.co.uk review site.