Menu

Ο «Ταρτούφος» του Μολιέρου στο θέατρο Μώ

motartoufospa4Γράφει η Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη

Φωτογραφίες: Παναγιώτης Φτάρας

Με πολύ ενδιαφέρον  και περιέργεια περίμενα την  πρεμιέρα του νέου έργου «Ταρτούφος» του Μολιέρου στο θέατρο Μώ, στις 15 του Μάρτη. Όχι το αν δεν καταφέρουν να ανεβάσουν ένα τέτοιο υπέροχο θεατρικό έργο, αυτή η απορία έχει ξεχαστεί μετά από τόσες πετυχημένες παραστάσεις που έχω δει. Αλλά σε ποιους ηθοποιούς διένειμε τους ρόλους ο σκηνοθέτης Κοσμάς Χατζηιωαννίδης. Γιατί γνωρίζω πώς πάντα ως μαέστρος, γνωρίζοντας το ταλέντο του καθενός από την ομάδα, έχει πετύχει το άριστο. Μια θεατρική παράσταση δυο ωρών περίπου με το διάλειμμα, κύλησε σαν νερό. Ούτε  κατάλαβα πότε κύλησαν οι πέντε πράξεις. 

 Σίγουρα σε μια παράσταση, τα μηνύματα που αποκομίζει ο θεατής είναι αυτά που κρατούν το ενδιαφέρον χώρια την υποκριτική τέχνη των ηθοποιών που είναι δεδομένη. Ποιος ήταν ο Ταρτούφος και τι πίστευε;  Ο Ταρτούφος συγκεντρώνει στο πρόσωπό του τα χαρακτηριστικά των ψευδό-ευλαβών – μελών της Αδελφότητας. Από αυτόν άλλωστε γεννήθηκε και ο ορισμός «ταρτουφισμός» που χαρακτηρίζει ακόμη και σήμερα την υποκρισία των θρησκόληπτων που βρίσκουν εύκολα θύματα μεταξύ των θρησκευόμενων, καλλιεργώντας φανατισμούς. Κατ’ επέκταση, είναι όλοι αυτοί που σφετερίζονται αξίες και ιδανικά και παρουσιάζονται υποκριτικά ως οι κατ’ εξοχήν προστάτες και υπερασπιστές τους. Και οι οποίοι θα βρίσκουν πάντα πρόσφορο έδαφος  σε αφελείς και εμμονικούς που παρασύρονται από την υποκρισία τους όπως ο οικογενειάρχης Οργκόν και η θρησκόληπτη μητέρα του κυρία Περνέλ. Το όνομα «Ταρτούφος» έγινε  συνώνυμο της λέξης «απατεώνας». Όλη η καχυποψία, η προδοσία, η διαφθορά και η φιλοδοξία της κοινωνίας του 17ου αιώνα -όπως και της σημερινής- ξεδιπλώνονται μέσα από τον Οργκόν και την αποκάλυψη του Ταρτούφου.

Το έργο χτυπά τη σκοτεινή υποκρισία, την από φόβο προσήλωση στα θεία, την ψευτοευλάβεια και την από εγωιστικό υπολογισμό θεοσέβεια. Ο Μολιέρος μέσα από το χαρακτήρα  Ταρτούφου ανέλυσε  τις βαθύτερες αναζητήσεις της ανθρώπινης ύπαρξης .

Πώς όμως αποδόθηκε ο Ταρτούφος στη θεατρική σκηνή με τα μάτια του θεατή;  Για μένα, αυτή η παράσταση στηρίχτηκε στις εκφράσεις των προσώπων τους. Οι συσπάσεις, οι κινήσεις των σωμάτων έβγαζαν μια δυναμική πάνω στη σκηνή. Ένιωθα πώς ένας μαγνήτης με τραβούσε  κοντά τους για να τους σώσω από τον πανούργο Ταρτούφο που ήθελε να τους μπλέξει στα δίχτυα του. Για τη πολυτάλαντη Καλλιόπη Γιαμούζη τι να πρωτοπώ; Εκτός από τα σκηνικά και τα υπέροχα κοστούμια της παράστασης που επιμελήθηκε, η υποκριτική της τέχνη με εντυπωσίασε. Γέλασα με την καρδιά μου με την Ντορίνα, την υπηρέτρια της οικογένειας Οργκόν που υποδύθηκε και την ακατάσχετη φλυαρία της.  Την Ντορίνα, που ήταν εκεί, σαν την συνείδηση, να τους τσιγκλίζει όλους, με διάφορα τερτίπια , δείχνοντας σε όλους   τις  συνέπειες των λαθεμένων επιλογών τους. Για τον  Κώστα Μυστακίδη που υποδύθηκε τον Ταρτούφο και την Τίνα Ιωαννίδου που υποδύθηκε την Ελμίρα, δεν υπάρχουν λόγια. Σε κάθε παράσταση αποκαλύπτεται όλο και πιο πολύ η δυναμική τους πάνω στη θεατρική σκηνή.

Κάθε φορά περισσότερο ανεπανάληπτοι. Ο  Κώστας  Σταυριανίδης ως  Οργκόν, αν και πρώτη φορά στο θεατρικό σανίδι ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Αν  αγαπάς πολύ αυτό που κάνεις σβήνονται όλα τα εμπόδια και πετυχαίνεις αυτό που ίσως θεωρούσες ακατόρθωτο. Βούτηξε ξαφνικά στα βαθιά με ένα δύσκολο και μεγάλο ρόλο. Αυτό ισχύει και για όλους τους άλλους  νέους ηθοποιούς είτε έχουν παίξει είτε όχι.  Τον Αλέξανδρο Δαλαμήτρα (Βαλέριος), τη Βαρβάρα Δαβιτίδου (Δάμις), τη Σίσσυ Μακρίδου (Μαριάνα), τον Γιάννη Γαλάνη που υποδύθηκε τον Κλεάνθη, μου άρεσε πολύ όπως έπαιξε, τον Τάσο Αετόπουλο  που υποδύθηκε τον ρόλο του Παστρικού, ενός  δικαστικού κλητήρα που απολαμβάνει την εξουσία του και του ταίριαζε ο ρόλος αν και μικρός αυτή τη φορά, τον Δημήτρη Πουρσανίδη (Αστυνόμος) και την Ζωή Καραγεωργίου (Περνέλ) που εκτός από συγγραφέας παιδικών βιβλίων αποδεικνύει ότι της ταιριάζει και το θεατρικό σανίδι. Τους έχω απολαύσει και σε άλλες παραστάσεις και κάθε φορά διαπιστώνω πώς ανεβαίνουν ακόμη ένα σκαλί στη θεατρική τους υποκριτική. Ανεβάζουν τον πήχη συνεχώς και γι αυτό άλλωστε το θεατρόφιλο κοινό  τους παρακολουθεί σε  κάθε νέα παραγωγή.   Και όλο αυτό το ωραίο αποτέλεσμα υπάρχει  επειδή έγιναν πολλές πρόβες και επειδή ο σκηνοθέτης κάθε φορά τολμά να μας φέρει παραστάσεις που θα τις ζήλευαν οι θεατρικές σκηνές της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας,

Ποιός θριαμβεύει στο τέλος; Το «καλό»; Και ποιός συντρίβεται; Το «άδικο»;  Όλα αυτά θα τα δείτε στις επόμενες παραστάσεις . Καλή θέαση!

Bookmaker with best odds http://wbetting.co.uk review site.