Menu

Μεγάλου Αλεξάνδρου και Σιντριβανίου γωνία

Είπα και εγώ ένα πρωί, με διάθεση αιχμηρή, να κατέβω στο κέντρο, στο ξακουστό νυφοπάζαρο, όπως το έλεγαν με σοφή ρήση οι γηραιότεροι, στο δρόμο τον εμπορικό που κάποτε περνούσαν κοπέλες αγέρωχες και αφίλητες και σήμερα σπάνε τακούνια σε κυβόλιθους.

 

Εκεί που συνάντησα και εγώ τη γαρή μ' και από τότε ωσάν νοικοκυραίος άνθρωπος, ψηφοφόρος συνετός και υποστηρικτής ανθρώπων δικών μου, αναθεματίζω το παρόν και νοσταλγώ ένα παρελθόν χαμένο σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες, κρεμασμένες στα αζήτητα τριποδάκια των συναδέλφων του Α. Μάνθου.

Ξέρετε, στο δρόμο που χτυπά η καρδιά της οικονομίας, στην οδό που φέρει το όνομα του Μεγαλέξανδρου, όχι εκείνου της λαϊκής μακεδονικής παράδοσης, αλλά του άλλου, του ξακουστού εκπολιτιστή των εθνών. Εκεί κάποτε τρώγαμε πουτίγκα  τοπική, σπόρια μαύρα, σάμαλι και λασπωνόμασταν σε λακκούβα μόνιμη και βλοσυρή και πλέον βυθίζονται οι κάδοι για να μην τους βλέπουν, σκουπίδια σωρηδόν, εκτεθειμένα σε στοίβες- τίποτα δεν πάει χαμένο.

Στο δρόμο, που γεμίζει κάθε τόσο με ζητιάνους του ευρώ και επαίτες της ψήφου στις κάθε τόσο εκλογές, μπαίνω σε προεκλογικό αγώνα αντοχής, με ομπρέλα ψυχραιμίας στις μπόρες που προτάσσει το κόμμα και αδράχνω την ευκαιρία να πω λόγο πικρό για τα κακώς κείμενα και τα καλώς ειπωμένα μαντάτα των πρωτοσέλιδων των τοπικών εφημερίδων.

Στην πόλη που έμαθα να οδηγώ με δραμαμίνες, τώρα κάποιοι εισάγουν "καινά δαιμόνια". Κρατούν παραμάσχαλα ποδήλατα και ενίοτε τα καβαλάνε, σπέρνοντας τον τρόμο σε φιλήσυχους πεζούς του πεζοδρόμου - καταναλωτές των καταστημάτων, εμπορικών και όχι των υγειονομικού ενδιαφέροντος, που βάζουν λουκέτα, ένεκα παρεμπορίου και όχι της οικονομικής κρίσης.

Σε αυτούς τους δρόμους γίνεται λέει η πολιτική και στις αίθουσες εργολάβοι κρίνουν το μέλλον της τιμής του νερού και της ξαπλώστρας, ξηλώνουν τραπεζάκια ακριβά και περιποιημένα και προτείνουν λύσεις δραστικές για να μη χάσουμε, μας το τονίζουν,  το δημόσιο συμφέρον. Αυτό που a priori φυλάκισαν σε νομοθετήματα,  εξοστρακίζοντας τους άριστους και συνετούς, σε κλειστοφοβικούς χώρους συνάθροισης και αφήνουν τους ημιμαθείς να λαμβάνουν επίδομα επαρχιωτισμού, σε καφέ με δάνεια σελοφάν.

Κάποιοι θωρούν  πως λαϊκίζουν όσοι μιλούν με φράσεις, όπως το καλό του τόπου, για τη στεγασμένη επένδυση, για τον αγαπών των πλησίον και το περιβάλλον συνδημότη και για τον κακό "ξένο" που έρχεται επί τούτου... να καταστρέψει την ανάπτυξη. Και εγώ τους λέω, ως περήφανος γηγενής Κατερινιώτης, πως δεν θα περάσει το δικό τους, γιατί μας πνίγει το δίκιο, αυτό που εκεί εις τας Αθήνας δεν θέλουν να αναγνωρίζουν.

Γιατί έμαθα πως αυτός ο τόπος είναι δικός τους και δικός μας και όταν σημάνουν οι καμπάνες θα φάμε φράουλα με κοπριά σεβαστή και ακτινίδιο συμβολαιακής γεωργίας που είναι πιο καλά, μπροστά στα αβέβαια χρήματα απ' τα καπνά και στα στριφτά τσιγάρα με επιδότηση.

Και πάλι δεν ξεχνώ, αυτά που μας δίδαξε ο ημέτερος ζορό και ας τον έφαγε το σύστημα της ξενοκίνητης τρόικας (το έμαθα και αυτό). Να κάνω βόλτα με μπλούζα κροκόδειλο στο πέτο και αναπάντητη στο θεό, με μονάδες που κονόμησα σε πρόγραμμα προεκλογικό και εξατομικευμένο, δηλαδή μόνο για μένα.

Γιατί εδώ έχουμε θεσμούς, όπως και τα αρχαία και τα βουνά και τα πουλιά, τα αποδημητικά, που ξενιτεύονται κάθε χειμώνα, δικά μας είναι και αυτά. Και οι θάλασσες και ομπρέλες, δικές μας και αυτές και οι παραλίες ιδιωτικές, μόνο με Έλληνες το γένος, να πωλούν λουκουμά με ζάχαρη αυθεντική και όχι με υποκατάστατο ισογλυκόζης.

Και οι αρχαιολόγοι! Ας γυρίσουν στα βιβλία τους τα σκονισμένα και ας αφήσουν εμάς να αναπτύσσουμε το τίποτα σε τιμημένα εδάφη ιερά, με κολώνες γύψινες και τσιφτετέλια σε αρχαία θέατρα. Και οι οικολόγοι; Τί ξέρουν αυτοί από θερμονησίδες και σιντριβάνια που ποτίζουν την αδιαφορία των περαστικών και από δέντρα φυτεμένα στην άσφαλτο και πεζοδρόμια πάρκινγκ μεικτής χρήσης;

Κι όμως! Υπάρχει μια αγκαλιά, φανταστική θα μου πείτε, που τους χωρά όλους. Γιατί όλοι έχουμε ένα κοινό συμφέρον. Το καλό του τόπου... Ενός τόπου που ανήκει σε λίγους και εκλεκτούς, αυτών που συχνάκις δίνουν χειραψίες χλιαρές και σε κοιτούν ευθέως στα μάτια σαν να σου χρωστούν και στα παίρνουν ευέλικτα και με σιωπή ασυρμάτου.

Εδώ που τα λέμε, μεταξύ μας... Έχεις εσύ, έχω και εγώ! Έχω εγώ, έχει ο θεός για σένα! Με αυτή τη σοφή ρήση του λαού του περιούσιου, συνεχίζω το ίδιο τροπάρι και σκοντάφτω σε μνήμες από έναν άλλο κόσμο που έμαθα να προτάσσω από κακιά συνήθεια. Και επιστρέφω σε γειτονιές, που είναι ακόμη σαν αλησμόνητες πατρίδες, μπροστά στους παλαιοελλαδίτες του κέντρου.

Αλλά κι αν επέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο...

Καμένος από Χέρι

Bookmaker with best odds http://wbetting.co.uk review site.