Menu

Πιο εμετικός, πνίγεσαι...

Με το συμπάθιο, αλλά άκουσα προχθές ότι στην πόλη αυτή, που δεν έχει φανερούς άστεγους και τα συσσίτια μοιράζονται προσεκτικά, μπήκαν λέει σε πολυκατάστημα ακριβό, δύο ληστές, παμφάγοι και λιγδεροί, με ξενικά στόματα.  Και πήραν, επιτόπου, όπως ήταν, μπροστά σε όλους, τρόφιμα απ' τα ράφια και άρχισαν, χωρίς ντροπή, στα έκπληκτα μάτια των άλλων καταναλωτών, των χαρούμενων με τα μεγάλα καρότσια, να μασάνε με μανία.

 

Δύο κονσέρβες άνοιξε ο ένας και ένα ψωμί άρπαξε ο άλλος από το απέναντι ράφι, και βιάστηκαν να φάνε πριν τους πάρει χαμπάρι ο σεκιουριτάς. Και όσοι ήταν εκεί, πελάτες και προσωπικό, ξαφνιάστηκαν από το αποκρουστικό θέαμα. Ένα παιδί άρχισε να κλαίει γοερά, μια γυναίκα είπε να φωνάξουν την αστυνομία και ο κυρ-Παντελής άφησε πίσω τα πολλά γάλατα που είχε αγοράσει και τις φρυγανιές - για τον πόλεμο που ανακοίνωσαν ξανά ότι πλησιάζει, οι μοναχοί στο Άγιο Όρος - από ντροπή, που αυτός είχε λεφτά για να αγοράσει.

Κάπως έτσι ξέρω ότι έγινε το απεχθές γεγονός. Και την άλλη μέρα, το πρωί, στο αστικό για τη δουλειά, βλέπω θαμώνα της απέναντι θέσης, να κρατά εφημερίδα τοπική. "Ρήμαξαν το σούπερ μάρκετ, αλλοδαποί ληστές" έγραφε στον τίτλο τον παχύ και όπως το διάβασε η διπλανή μου έσφιξε την τσάντα πάνω στο σώμα της και κάποιος πνίγηκε έτοιμος να κάνει εμετό από την αηδία.

Και έτσι κάπως συντάραξε αυτή η είδηση τη μικρή μας πόλη και σε blog καθωσπρέπει δημοσιογραφικό ζητήθηκε να βγει ταξιδιωτική οδηγία: να μην επιδεικνύουν άλλο τη φτώχια τους οι πεινασμένοι, γιατί εμείς χτίζουμε εικόνα εμπορική και επιχειρείν και θέλουμε κώδικα ντυσίματος στη βόλτα των πεζοδρόμων.

Και εμείς ως αριστοκράτες καταναλωτές, ψωνίζαμε προϊόντα μαϊμούδες από ράφια με μάρκετινγκ σωστό, που τα είδαμε στην τηλεόραση,  και κατόπιν επιδεικνύαμε τις ταμπέλες των απορρυπαντικών στους συγγενείς μας. Και αλλάξαμε για χρόνια συμπεριφορές καταναλωτικές και στηνόμαστε από νωρίς σε ουρές για να ψωνίσουμε με κουπόνια πράγματα που τα φυλάμε σε στοίβες, άχρηστα στην αποθήκη - καταφύγιο για καιρούς δύσκολους.

Έτσι κάπως μάθαμε να ενημερωνόμαστε από φήμες και να υπακούμε σε πρωτοσέλιδα κηρύγματα.  Και φορέσαμε κοστούμια και γραβάτες, ωσάν σε γιορτή να μας κάλεσαν κι επειδή η φτώχια ειν' ντροπή και λέγαμε λόγια άδεια, εύκαιρα εις την ποντιακή, για να μας ακούν κουρδισμένα χαμόγελα και να ανταλλάσσουμε χειραψίες χεριών καθαρών, που κάποτε κράτησαν υψώματα σε λειτουργίες καθαγιασμού των πολιτικών αμαρτημάτων.

Και έτσι τώρα πια ξέρουμε, αυτούς που δεν μας αρέσει η φάτσα τους,  να τους σβήνουμε από το χάρτη και να κάνουμε επανάσταση για τη λακκούβα που άφησε ο δήμαρχος έξω από την πόρτα μας - για να τον θυμόμαστε το έκανε, έχω στοιχεία - και αφήνουμε τους άλλους να βγάζουν φίδια από τρύπες στενές και στενάχωρες.

Και σε συσκέψεις πολιτών, κάνουμε την πάπια και φανταζόμαστε νέες πλατείες με τραπεζάκια γυαλιστερά και ανθρώπους καθωσπρέπει ντυμένους, με αυτοκίνητα αφημένα σε ράμπες αναπήρων, που ενίοτε τα γράφουν οι ταλαίπωροι δημοτικοί αστυνόμοι, που το παρεμπόριο το αμελούν και κυνηγάνε φραπεδόμαγκες - γλεντζέδες, αυτούς που με τον παρά τους... και την κυρά τους...

Έτσι και με τους κατατρεγμένους, αθίγγανους και άθικτους, δεν χωρά η πολύχρωμη φορεσιά τους στις εφημερίδες και στα τηλεοπτικά παράθυρα, πρέπει να συνδυάζεται με χειρονομίες image maker, επικοινωνιολόγων με βιβλία περσινά, και λέξεις κούφιες που αντηχούν στους ημιμαθείς σαν εφευρέσεις, με δίπλωμα ευρασιτεχνίας.

Και αυτοί, με τα κίτρινα γιλέκα, κούρασαν με τις απαιτήσεις τους την ταλαιπωρημένη ανεμελιά μας. Ας τους κράξουμε ως κομμουνιστές και συμμορίτες, που κηρύττουν πολιτιστικές επαναστάσεις και αδιακρίτως πετούν σακιά με πατάτες, τσαλαπατώντας καριέρες γραφειοκρατών και τολμούν και πιάνουν δημόσιο χώρο, φέροντας αρρώστια αλληλεγγύης που δηλητηριάζει μαζικά συνειδήσεις κίβδηλες.

Γιατί δεν αντέχουμε αυτά που λένε για εμάς, που ετοιμάζουμε εξέγερση σοβαροφάνειας, σε καφετέριες προπληρωμένου χρόνου και σε φωτογραφίες κοινωνικοποιημένες για να τις βλέπουν οι μικροαστοί από τον καναπέ τους και να κλέβει λίγο ο ένας από την χάρτινη ζωή του άλλου.

Αυτοί που αρχίσαμε επιτέλους να τους μοιάζουμε. Που δεν ξέρουν  από φιλίες παιδικές, αλλά μόνο από παρέες πρόσκαιρες και καιροσκοπικές, εκεί που συναντιούνται οι άνθρωποι σε εσπρέσο συζήτηση και αρθρώνουν μισές αράδες, με φτηνοφύστικο ανάμεσα στα δόντια, ώστε να πνίγουν καλύτερα λέξεις που εκθέτουν τον επαρχιωτισμό τους.

Και για μια αλήθεια που κάποτε ακούστηκε σε έναν δρόμο σκοτεινό και για αυτή σιωπούν και τη φωταγωγούν βίαια για να αμυνθούν λένε για το δημόσιο καλό του τόπου, στην τάξη και ηθική που είναι ζωγραφισμένη κάθε πρωί που κοινωνούν νερό νιπτήρα με την οδοντόβουρτσα στο στόμα και φορούν βλέμμα αδειανό. Και με το ίδιο βλέμμα στήνονται όλη μέρα σε οθόνες και ρωτούν ποια είναι η πιο όμορφη, η δική μου η ζωή που ψωνίζει με στατιστική δείγματος μέσου πολίτη, ή των άλλων που δεν έχουν για νοίκι;

Για αυτά και για άλλα τόσα, σταμάτησα να βλέπω τις ειδήσεις, στα ραδιόφωνα ακούω τις ανάσες των παραγωγών και στις εφημερίδες διαβάζω τα μικρά, αυτά που κρύβονται δίπλα στα συνοικέσια. Και αν κάποτε ακούσω για ανθρώπους που δημόσια έφαγαν τυρόπιτα η σε ταβέρνες σουβλάκια με μπόλικο φλερτ και συμπάθεια, τότε θα κρατήσω μικρό καλάθι και τον πόνο μου θα τον πω στο facebook.

Πως είναι αλήτες που δεν καταλαβαίνουν πως τίποτα δεν μπορεί να ταράξει την φιλήσυχη ζωή μου και απέναντι στην αδιακρισία τους σφυρίζω κλέφτικα και κάνω ευχές θανάτου ανάμεσα σε μετάνοιες, ανεπίδεκτος ευγένειας και μαθήσεως.

Καμένος από Χέρι

Bookmaker with best odds http://wbetting.co.uk review site.